Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Κύριε, μνήσθητι των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων…


Κύριε,
άκουσα τον λειτουργό Σου σήμερα να δέεται υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων αδελφών ημών.
Κι ο νους μου καρφώθηκε σ’ αυτούς. Θέλω να τους βρω, να τους ανακαλύψω κι ύστερα πύρινη δέηση να αναπέπψω γι’ αυτούς. Ποιοι είναι, Κύριε; Ποιοι είναι αυτοί που δικαιολογημένα στέκουν την ώρα της Θείας Λειτουργίας μακριά από τον Οίκο Σου;
Είναι σίγουρα αυτοί που η ασθένεια τους κρατά μακριά από τον εκκλησιασμό. Αυτοί που η καρδιά τους λαχταρά, μα το σώμα αρνείται. Η ψυχή σκιρτά να βρεθεί κοντά Σου, μέσα στην ζεστή αγκάλη του Ναού Σου, μα η σαρξ, ασθενής, δεν συγκατανεύει.
  
Είναι και οι συνοδοί τους, οι φύλακες άγγελοι των ασθενών που, στο Νοσοκομείο ή στο σπίτι, υπομονετικά παραστέκουν και με αγάπη διακονούν. Με την αγάπη τους νικούν τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα, αποκτούν δυνάμεις που ποτέ δεν είχαν…
Είναι κι οι άλλοι, που εργάζονται σε βάρδιες, σε υπηρεσίες, σε εργοστάσια, στα νοσοκομεία, οι αστυνομικοί, οι στρατιωτικοί… άνθρωποι που διακονούν την κοινωνία από θέσεις που δεν επιτρέπουν γιορτές και σχολές. Επαγρυπνούν για την δική μας υγεία, για την δική μας ασφάλεια, για την εθνική μας ακεραιότητα…
Κύριε, μνήσθητι των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων… Στείλε σε όλους τη θεία Χάρη Σου, για να γίνει…
Στους πρώτους βάλσαμο και γιατρειά…
Στους δεύτερους υπομονή και κουράγιο…
Και στους τελευταίους δύναμη, αντοχή, θάρρος, φρόνηση, προστασία και σκέπη…
Από το περιοδικό «Λυδία»
Τεύχος 484, Ιούλιος 2013
Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Χαιρετισμοί εις τον Άγιο Φανούριο

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τὸν εὐκλεέστατον Χριστοῦ Μεγαλομάρτυρα,τὸν ἐκ τῆς Ῥόδου θαυμαστῶς ἐξανατείλαντα,
καὶ τοῖς θαύμασιν ἀστράπτοντα ἐν τῷ κόσμῳ,ὡς καλὸν ἡμῶν προστάτην χρηματίζοντα,
κατὰ χρέος δεῦτε πάντες εὐφημήσωμεν,αὐτῷ κράζοντες· Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Οἱ Οἶκοι.
Α῎γγελοι μὲν ἐν πόλῳ, ἄνθρωποι δὲ ἐν κόσμῳ, τῶν ἄθλων σου κροτοῦσι τὰ εἴδη, (ἐκ γ΄) δι᾿ ὧν ἀνεδείχθης τοῦ Χριστοῦ, Μεγαλομάρτυς Φανούριε ἔνδοξος, καὶ εὐεργέτης τῶν πιστῶν, τῶν ἐκ ψυχῆς σοι ἐκβοώντων·

Χαῖρε, ἀπάτης ὁ καταλύτης·
χαῖρε, Κυρίου ὁ στεφανίτης.
Χαῖρε, ὁ τελέσας Μαρτύρων τὸν δίαυλον·
χαῖρε, ὁ αἰσχύνας ἀθλήσει τὸν τύραννον.
Χαῖρε, κόσμου τὰ φθειρόμενα θεοφρόνως παριδών·
χαῖρε, πλάνης τὴν παράταξιν νικηφόρως καθελών.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Ὀρθοδόξων προστάτης·
χαῖρε, ὅτι τυγχάνεις εὐσεβῶν παραστάτης.
Χαῖρε, Χριστοῦ κηρύξας τὸ ὄνομα·
χαῖρε, πυρὸς πατήσας τὸ ὅρμημα.
Χαῖρε, ψυχῶν μυστικὴ θυμηδία·
χαῖρε, καλῶν δαψιλὴς χορηγία.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Βήματι ῥωμαλέος, τῶν τυράννων παρέστης, Φανούριε ὡς ζέων τῇ πίστει, ὑψηγόρῳ κηρύττων φωνῇ, τοῦ δι᾿ ἡμᾶς σταυρωθέντος τὸ ὄνομα, καὶ ψάλλων εὐλαβῶς αὐτῷ, ὡς Λυτρωτῇ Θεῷ ἐκ πόθου·Ἀλληλούϊα.

Γνώμῃ ἀκαταπλήκτῳ, ἀρνησάμενος Μάρτυς, θυσίαν τοῖς εἰδώλοις προσφέρειν, προσηνέχθης θυσία τερπνή, διὰ μυρίων βασάνων καὶ θλίψεων, τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ· διὸ ἐκ πόθου σοι βοῶμεν·
Χαῖρε, ὁ Μάρτυς τῆς ἀληθείας·
χαῖρε, ὁ στύλος τῆς εὐσεβείας.
Χαῖρε, ἐπικήρους τρυφὰς παρωσάμενος·
χαῖρε, ψευδωνύμους θεοὺς βδελυξάμενος.
Χαῖρε, ὅτι ὡμολόγησας ἐν σταδίῳ τὸν Χριστόν·
χαῖρε, ὅτι ἐτραυμάτισας τῇ ἀθλήσει τὸν ἐχθρόν.
Χαῖρε, ὁ τῶν βασάνων ἀνδρικῶς ἀλογήσας·
χαῖρε, ὁ τῶν ἀθέων τὴν ὀφρὺν ταπεινώσας.
Χαῖρε, λαμπὰς τῆς πίστεως πάμφωτος·
χαῖρε, φωστὴρ τῆς χάριτος ἔκλαμπρος.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ οἱ ἐχθροὶ καθαιροῦνται·
χαῖρε, δι᾿ οὗ οἱ πιστοὶ κραταιοῦνται.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Δύναμιν οὐρανόθεν, ἄμαχον δεδεγμένος, οὐδόλως Ἀθλητὰ ἐπτοήθης, ἐν τῷ τύπτεσθαι λίθοις σφοδρῶς, τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ εὔλαλον στόμα σου, δι᾿ οὗ κἂν πάσχοντος Χριστῷ, ἀκαταπαύστως ἐμελῴδεις· Ἀλληλούϊα.

Εχων ἐν τῇ ψυχῇ σου, ἐνοικοῦσαν τὴν χάριν, τοῦ Πνεύματος Φανούριε μάκαρ, ἔστης ὥσπερ στύλος ἀκλινής, ἐταζομένης σαρκός σου ταῖς μάστιξι, καὶ ταῖς πικραῖς κολάσεσι· διό σοι εὐλαβῶς βοῶμεν·

Χαῖρε, τὸ χάρμα τῶν Ἀσωμάτων·
χαῖρε, τὸ ᾆσμα τῶν φιλεόρτων.
Χαῖρε, ὁ αἰσχύνας ἀπίστων τὴν ἔπαρσιν·
χαῖρε, ὁ νεκρώσας ἀνόμων τὸ φρύαγμα.
Χαῖρε, ῥόδον εὐωδέστατον παλαισμάτων ἱερῶν·
χαῖρε, μύρον πολυσύνθετον χαρισμάτων θεϊκῶν.
Χαῖρε, ὅτι καθεῖλες τοῦ ἐχθροῦ τὴν μανίαν·
χαῖρε, ὅτι εὐφραίνεις εὐσεβῶν τὴν καρδίαν.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ πλάνη κατήργηται·
χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ πίστις δεδόξασται.
Χαῖρε, κρουνὸς ἰαμάτων ποικίλων·
χαῖρε, πηγὴ δωρημάτων παντοίων.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Ζέων τῇ προθυμίᾳ, ὡς κατηξιωμένος, ὑπὲρ Χριστοῦ Φανούριε πάσχειν, σιδηρῶν ὀνύχων τοὺς ξεσμούς, ἐπὶ τὴν σάρκα ὡς ἄσαρκος ἔφερες, δι᾿ ὧν φθορᾶς ἀπέβαλλες, τὸ ἔνδυμα Μάρτυς κραυγάζων·Ἀλληλούϊα.

Ηπλωται σοῦ τὸ σῶμα, μαστιζόμενον Μάρτυς, Φανούριε τῆς γῆς τῷ ἐδάφει, σοῦ δειλιῶντος
μηδαμῶς, ἀλλὰ ἐχθρῶν τὰς καρδίας τιτρώσκοντος, ὑπομονῆς σου ῥαπισμοῖς· διό ἐν πίστει
ἐκβοῶμεν·

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς καρτερίας·
χαῖρε, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας.
Χαῖρε, Ἀθλοφόρων ὁ μέγας ὁμόζηλος·
χαῖρε, Ἀσωμάτων ὁ θεῖος συνόμιλος.
Χαῖρε, κῆρυξ ὁ θειότατος τῆς σαρκώσεως Χριστοῦ·
χαῖρε, ῥήτωρ ὁ τρανόφθογγος τῆς Θεότητος αὐτοῦ.
Χαῖρε, ὁ ἡλικίας ἄνθους καταφρονήσας·
χαῖρε, ὁ μιαιφόνων θράσος καταπατήσας.
Χαῖρε, εἰκὼν ἀνδρείας θεόγραφος·
χαῖρε, λειμὼν χαρίτων μυρίπνοος.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ κατελύθη ἡ πλάνη·
χαῖρε, δι᾿ οὗ ἐκηρύχθη ἡ πίστις.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Θεοῤῥήμονι Μάρτυς, στόματι διελέγχων, εἰδώλων τῆς λατρείας τὸ σέβας, ἐβλήθης ζοφερᾷ ἐν εἱρκτῇ, ὁ τοῦ φωτὸς θεηγόρος ἐπώνυμος, ἐν ᾗ οὐκ ἔπαυσας βοῶν, Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι οὕτως·Ἀλληλούϊα.

Ιησοῦ τῇ ἀγάπῃ, λίθῳ ὑπερμεγέθει, τὸ σῶμά σου σοφὲ ἐπιέσθης, ἀλλ᾿ οὐ συνεθλάσθης δι᾿ αὐτοῦ, Χριστὸν τὴν πέτραν τρισμάκαρ Φανούριε, πλουτήσας σε ῥωννύμενον· διό σοι μελῳδοῦμεν πόθῳ·

Χαῖρε, ὁ τύπος τῆς εὐψυχίας·
χαῖρε, ἡ στήλη τῆς εὐτονίας.
Χαῖρε, τῆς εἰδώλων λατρείας ὁ ἔλεγχος·
χαῖρε, τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας ὁ ἔπαινος.
Χαῖρε, ὅτι ἠκολούθησας ὡς θεόσοφος Χριστῷ·
χαῖρε, ὅτι συνεσταύρωσαι δι᾿ ἀθλήσεως αὐτῷ.
Χαῖρε, ὁμολογίας ἐκτελέσας τὸν δρόμον·
χαῖρε, ἀθανασίας κατοικήσας τὸν δόμον.
Χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας θησαύρισμα·
χαῖρε, φωτὸς ἀκτίστου ἐναύλισμα.
Χαῖρε, σοφίας σεπτὸν πρυτανεῖον·
χαῖρε, πασῶν ἀρετῶν ἐκμαγεῖον.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Κάκωσιν οὐκ ὑπέστης, Μάρτυς ἐπὶ μαγγάνου, τυράννων προσδεθεὶς ἀπονοίᾳ, καὶ τῶν ἀοράτων δυσμενῶν, τὴν ἐπηρμένην ὀφρὺν κατεσύντριψας, ἐν τῷ βοᾶν σε ἐπ᾿ αὐτοῦ, Φανούριε Κυρίῳ οὕτως·Ἀλληλούϊα.

Λάμπων τῇ καρτερίᾳ, ἀνημμέναις λαμπάσι, τὴν σάρκα Ἀθλητὰ κατεκαύθης, καὶ τῆς εἰδωλικῆς ἀληθῶς, θεοεχθρίας τὸ σέβας κατέφλεξας, ξηρὰν ὡς ὕλην καὶ σαθράν· διὸ νῦν παρ᾿ ἡμῶν ἀκούεις.

Χαῖρε, ὁ θεῖος τροπαιοφόρος·
χαῖρε, ὁ μέγας σημειοφόρος.
Χαῖρε, ὁ ἀνύσας ἀθλήσεως δίαυλον·
χαῖρε, ὁ ἐγείρας οὐράνιον τρόπαιον.
Χαῖρε, στέφος ὁ δεξάμενος ὡς γενναῖος νικητής·
χαῖρε, χάριν ὁ εὑράμενος ὡς θεόφρον Ἀθλητής.
Χαῖρε, ὅτι ἀπώσω ἀσεβῶν κολακείας·
χαῖρε, ὅτι ὑπέστης ἐπωδύνους αἰκίας.
Χαῖρε, πιστῶν ὀξεία ἀντίληψις·
χαῖρε, ἡμῶν ἁγία παράκλησις.
Χαῖρε, ἐχθρῶν τὴν ἀπάτην μισήσας·
χαῖρε, Χριστὸν ὁλοτρόπως ποθήσας.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Μαρτυρίου βαδίζων, τὸν οὐράνιον δρόμον, ἐπέβης τῆς καμίνου τὴν φλόγα, ἀλλ᾿ ὥσπερ πάλαι Παῖδες οἱ τρεῖς, Θεῷ ὑψώσας ἐν ταύτῃ τὰς χεῖράς σου, ἔμεινας ἀκατάφλεκτος, ᾄδων ἐν εὐφροσύνῃ οὕτως Ἀλληλούϊα.

Νέος ὢν τῷ σαρκίῳ, κομιδῇ Ἀθλοφόρε, ἐχθρὸν τὸν παλαιὸν τῇ κακίᾳ, αἰσχύνης ἐπλήρωσας πολλῆς, ὃς ἐν ἀέρι ὀχούμενος ἔκλαιε· ἡμεῖς δὲ σφόδρα χαίροντες, ἐπὶ τοῖς ἄθλοις σου βοῶμεν·

Χαῖρε, τὸ σκεῦος τῆς εὐσταθείας·
χαῖρε, ὁ γνώμων τῆς εὐλαβείας.
Χαῖρε, τοῦ φωτὸς θεοφόρος φερώνυμος·
χαῖρε, ὁ τοῦ σκότους γενναῖος πολέμιος.
Χαῖρε, τῆς αὐταπαρνήσεως ἄγαλμα θεοειδές·
χαῖρε, τῆς ἀκεραιότητος σκήνωμα φωτοειδές.
Χαῖρε, ὅτι τοῦ κόσμου τῶν ἡδέων ἀπέστης·
χαῖρε, ὅτι ἀθλήσει πρὸς ζωὴν μετετέθης.
Χαῖρε, θηρῶν ὁ φράξας τὰ στόματα·
χαῖρε, πυρὸς ὁ σβέσας τὴν κάμινον.
Χαῖρε, μαστίγων φορὰν ὑπομείνας·
χαῖρε, δαιμόνων ἰσχὺν καταλύσας.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Ξένον θαῦμα ὡράθη, ὅτε θηρῶν ἀγρίων, Φανούριε ἐν λάκκῳ ἐβλήθης· σὺ γὰρ ὥσπερ τὸ πρὶν Δανιήλ, αὐτῶν τὴν φύσιν παμμάκαρ ἡμέρωσας, καὶ ἔφραξας τὰ στόματα, ψάλλων Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι· Ἀλληλούϊα.

Ολος λελαμπρυσμένος, μαρτυρίου τῇ αἴγλῃ, παρέστης τῷ Χριστῷ ἐν ὑψίστοις, καὶ τοῦ ἀνεσπέρου φωτισμοῦ, ἔνδον ἐγένου ἐκεῖθεν τῆς χάριτος, ἐξανατέλλων τὴν αὐγήν, τοῖς κράζουσί σοι μετὰ πόθου·

Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς μαρτυρίας·
χαῖρε, τὸ κρῖνον τῆς βασιλείας.
Χαῖρε, τῆς τρυφῆς τῶν Μαρτύρων συνέστιος·
χαῖρε, τῆς σκηνῆς τῶν Δικαίων συμμέτοχος.
Χαῖρε, ὅτι κατεφρόνησας τῆς νεότητος σαφῶς·
χαῖρε, ὅτι ἐξεφαύλισας τὴν ἀσέβειαν λαμπρῶς.
Χαῖρε, ὁ ἀνατείλας γῆθεν φωστὴρ ὡς μέγας·
χαῖρε, ὁ καταυγάζων κόσμον ἀστὴρ ὡς θεῖος.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ κινδύνων λυτρούμεθα·
χαῖρε, δι᾿ οὗ χαρίτων πληρούμεθα.
Χαῖρε, τῆς Ῥόδου φαιδρὰ δᾳδουχία·
χαῖρε, τοῦ κόσμου καλὴ προστασία.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Πλείστοις Μάρτυς ἐν χρόνοις, ἄγνωστος διαμείνας, Κυρίου τῇ σεπτῇ Ἐκκλησίᾳ, παραδόξως ἐγνώσθης αὐτῇ, τῇ ἀνευρέσει τῆς θείας Εἰκόνος σου, πρὸς εὐφροσύνην μυστικήν, Φανούριε τῶν ἐκβοώντων· Ἀλληλούϊα.

Ρόδος χαίρει ἡ νῆσος, ἐπὶ σοὶ καὶ καυχᾶται, Φανούριε Χριστοῦ στρατιῶτα· ἐκ αὐτῆς γὰρ ὡς ἄδυτον φῶς, τῆς οἰκουμένης ἐφάνης τοῖς πέρασι, θαυμάτων τῇ φαιδρότητι, αὐγάζων τοὺς βοῶντας ταῦτα·

Χαῖρε, ἀγάπης ἄσβεστον σέλας·
χαῖρε, ἐλπίδος ἄφθαρτον γέρας.
Χαῖρε, χαρμονῆς ἀθανάτου γευσάμενος·
χαῖρε, γλυκασμοῦ αἰωνίου πληρούμενος.
Χαῖρε, πέτρα μυριότιμος Ἐκκλησίας πλουτισμός·
χαῖρε, στέφος θεοτίμητον Ὀρθοδόξων κομπασμός.
Χαῖρε, ὁ τοῦ Δεσπότου τῷ φωτὶ ἐντρυφήσας·
χαῖρε, ὁ τῆς εὐκλείας τῆς ζωῆς κοινωνήσας.
Χαῖρε, μαστίγων πεῖραν δεξάμενος·
χαῖρε, θαυμάτων χάριν κτησάμενος.
Χαῖρε, πιστῶν ὁ θερμὸς ἀντιλήπτωρ·
χαῖρε, ἡμῶν ὁ σεπτὸς παρακλήτωρ.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Στρατευθεὶς τῷ Κυρίῳ, ἐκατόρθωσας νίκην, κατὰ τῆς ἀσεβείας μεγίστην, ἧς ἐφανέρωσας θαυμαστῶς, τὰ ὑπὲρ λόγον Φανούριε τρόπαια, εὑρέσει τῆς Εἰκόνος σου, ἣν ἀσπαζόμενοι βοῶμεν·Ἀλληλούϊα.

Τῆς σεπτῆς σου Εἰκόνος, γῆθεν φανερωθείσης, γνωστὸς τοῖς εὐσεβέσιν ἐγένου· Νεῖλος δὲ τῆς Ῥόδου ὁ ποιμήν, ἐδείματό σοι Ναόν, ὃν ἡ χάρις σου, θαυμάτων ἐργαστήριον, ἀνέδειξε τοῖς λέγουσί
σοι·

Χαῖρε, τὸ εὖχος τῶν Ὀρθοδόξων·
χαῖρε, τὸ τραῦμα τῶν κακοδόξων.
Χαῖρε, ὁ Χριστῷ τῷ Θεῷ στρατευσάμενος·
χαῖρε, ὁ στρατὸν δυσμενῶν τροπωσάμενος.
Χαῖρε, ἄνερ θεοφόρητε Ὀρθοδόξων γλυκασμός·
χαῖρε, Μάρτυς τιμιώτατε τῶν Ῥοδίων στηριγμός.
Χαῖρε, ὅτι τὴν σάρκα ἀπηνῶς κατεξάνθης·
χαῖρε, ὅτι τὸ σῶμα ταῖς λαμπάσιν ἐκαύθης·
Χαῖρε, τῶν αἰχμαλώτων ἡ λύτρωσις·
χαῖρε, τῶν ἀσθενούντων ἡ ἴασις.
Χαῖρε, λαοῦ τῆς Ῥόδου τὸ ἕδρασμα·
χαῖρε, πιστῶν ἁπάντων κραταίωμα.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Υμνησάν σου τὴν χάριν, οἱ αἰχμάλωτοι πρῴην, Πρεσβύτεροι Φανούριε Μάρτυς· ἐπιστασίᾳ σου γὰρ φρικτῇ, τῶν τῆς δουλείας δεσμῶν ἐλυτρώθησαν, καὶ πᾶσί σε κηρύττοντες, ἐκ κατανύξει ἀνεβόων·Ἀλληλούϊα.

Φανεροῖς φερωνύμως, ἀφανῶν Ἀθλοφόρε, τὴν γνῶσιν τοῖς πιστῶς σε καλοῦσι, καὶ παρίστασαι ῥύστης ταχύς, τῶν ἐν ἀνάγκαις παντοίαις καὶ θλίψεσι, Φανούριε μεγάλαθλε· διὸ σοι ψάλλομεν συμφώνως·

Χαῖρε, ἐπίῤῥωσις τῶν καμνόντων·
χαῖρε, ἀντίληψις τῶν πασχόντων.
Χαῖρε, κεκρυμμένων ταχεῖα φανέρωσις·
χαῖρε, νοσημάτων παντοίων ἐπίσκεψις.
Χαῖρε, ὁ οἰκείοις μέλεσι μεγαλύνας τὸν Χριστόν·
χαῖρε, ὁ βασάνων στίγμασιν ὡραῒσας σεαυτόν.
Χαῖρε, τῆς οἰκουμένης ἡ φαιδρὰ φωταυγεία·
χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ἡ λαμπρὰ εὐκοσμία.
Χαῖρε, χαρὰ ἀνθρώπων καὶ καύχημα·
χαῖρε, τρυφὴ τῆς Ῥόδου καὶ σέμνωμα.
Χαῖρε, ἡμῶν πρὸς Θεὸν μεσιτεία·
χαῖρε, πιστῶν κραταιὰ συμμαχία.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Χάριν τὴν τῶν θαυμάτων, ἔχων παρὰ Κυρίου, καλούμενος ἐν τάχει προφθάνεις, πανταχοῦ Ἀθλοφόρε σοφέ, μέγας προστάτης, ὑπέρμαχος, σύμμαχος, καὶ πρόμαχος φαινόμενος, τοῖς τῷ Θεῷ εἰδόσι κράζειν· Ἀλληλούϊα.

Ψάλλομέν σου τὸν ὕμνον, μακαρίζοντες πάντες, τῶν θείων σου ἀγώνων τὰ εἴδη, καὶ τιμῶντές ὡς θαυμαστὸν, ἐν ἀντιλήψεσι πλείσταις καὶ θαύμασι, Φανούριε πανεύφημε, μεγαλοφώνως κράζομέν σοι·

Χαῖρε, στεφάνωμα τῶν Μαρτύρων·
χαῖρε, θησαύρισμα τῶν Ῥοδίων.
Χαῖρε, ὁ παρέχων πιστοῖς τὰ σωτήρια·
χαῖρε, ὁ ἐκβλύζων αὐτοῖς τὰ ἰάματα.
Χαῖρε, ὅτι τὴν δυσσέβειαν ἐστηλίτευσας τρανῶς·
χαῖρε, ὅτι τὴν εὐσέβειαν ἀνεκήρυξας λαμπρῶς.
Χαῖρε, ὁ ὑμνητῶν σου τὰς καρδίας εὐφραίνων·
χαῖρε, ὁ ἱκετῶν σου τῆς κραυγῆς εἰσακούων.
Χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ πίστις κηρύττεται·
χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ πλάνη ἐκτρέπεται.
Χαῖρε, ψυχῶν θεραπεύων τὰ ἄλγη·
χαῖρε, σαρκὸς ἀπελαύνων τὰ πάθη.
Χαίροις, Μάρτυς Φανούριε.

Ω῏ Φανούριε Μάρτυς, τῶν Ῥοδίων προστάτα, καὶ πάντων τῶν πιστῶν ἀντιλῆπτορ (ἐκ γ΄) τῶν ὑμνολόγων σου εὐμενῶς, τὴν προσφορὰν ταύτην Ἅγιε πρόσδεξαι. καὶ τὴν ἁγίαν χάριν σου, χορήσει τοῖς πιστῶς βοῶσι· Ἀλληλούϊα.
Καὶ πάλιν τὸ Κοντάκιον.

Δίστιχον.
Χαῖρε σοὶ βοᾶ τῆς Ῥόδου τῷ προστάτῃ,
Κύριλλος αὐτῆς ὁ τάχα ποιμενάρχης.
Ποίημα Κυρίλλου Μητροπολίτου Ρόδου

Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος
Η Αρχή της Ινδίκτου

Ο Σεπτέμβριος ήταν ο έβδομος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου, με πρώτο τον Μάρτιο, εξ’  ου και η ονομασία του. (Septem= επτά).
Όταν το 450 π.Χ. πρώτος μήνας του έτους ορίστηκε ο Ιανουάριος, ο Σεπτέμβριος έγινε ο ένατος χωρίς όμως να αλλάξει το όνομά του. Είναι ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου και περιλαμβάνει 30 ημέρες.
Στην Βυζαντινή περίοδο, ο Σεπτέμβριος ήταν ο πρώτος μήνας του επισήμου ημερολογιακού έτους, οπότε την 1η Σεπτεμβρίου ήταν και η Αρχή της Ινδίκτου (ονομασία που προήλθε από τους Ρωμαίους και σχετίζεται με την συλλογή ειδικών φόρων( Indictio).
Η Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου την Αρχή της Ινδίκτου δηλ. την έναρξη του νέου Εκκλησιαστικού έτους.
 
Για την περίπτωση αυτή, ο Σ. Εύστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τα εξής: "Λέξις λατινική (indictio) ὁρισμόν σημαίνουσα καθ' ὅν κατά δεκαπενταετῆ περίοδον ἐπληρώνοντο εἰς τούς αὐτοκράτορας τῶν Ῥωμαίων οἱ φόροι. Κατά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, τήν ἀρχήν τῆς ἰνδικτιῶνος εἰσήγαγεν ὁ Αὔγουστος Καίσαρ (1-14), ὄτε διέταξε τήν γενικήν τῶν κατοίκων τοῦ Ῥωμαϊκού κράτους ἀπογραφήν καί τήν εἰσπραξιν τῶν φόρων, κατά τήν πρώτην τοῦ Σεπτεμβρίου μηνός. Ἀπό τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) ἐγένετο ἐπισήμως χρήσις τῆς Ἰνδικτιῶνος ὡς χρονολογίας, ἔκτοτε δε ἡ ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τοῦ νῦν ἑορτάζει τήν α' Σεπτεμβρίου ὡς ἀρχήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.
Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη.
Έτσι Ίνδικτος έφτασε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ' αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι» (Ἰωάν. 30-31).
Αργότερα, το 462 μ.Χ., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β΄.
Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Αλεξανδρουπόλεως

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ἡ Μητέρα μας η Παναγία

Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

«... Ἀκούσατέ μου, λοιπόν, ἐνωτίσασθέ μου τούς λόγους, ὅτι μέλλω εἰπεῖν εἰς ὑμᾶς ὄντως φοβερόν καὶ ἀπόκρυφον καί τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ τό μέγα Μυστήριον. Οὐ φθονῶ τήν ὠφέλειαν, οὐ κρύπτω ὅ οἶδα ὡς ὁ κρύψας τό τάλαντον, οὐ δειλιῶ τάς ἀπειλὰς τῶν δαιμόνων ὅπου ὠρύονται κατ' ἐμοῦ ἐμφανίζοντος τοιαῦτα μυστήρια, ἀλλ' ἐλπίζω εἰς τάς εὐχάς σας.

Ἐλᾶτε λοιπόν πᾶσαι ὅμου κατά τάξιν καθάρατε στόματα δι’ ἀληθείας, ἁγνίσατε σώματα διά νηστείας καί ἁγιάσατε πνεύματα διά προσευχῆς- γίνετε νήπια σώματα καὶ ἡγεμονικά πνεύματα- πτεροφυήσατε καὶ ἀπό σκώληκες γίνετε πεταλοῦδες- μηδέν γήινον ἀφήσετε εἰς τόν νοῦν σας- πετάσθητε πλησίον μου, κἀγὼ ὑμῶν προπορεύομαι- μέλλει γάρ νά διέλθωμεν τόν αἰθέρα! Μή φοβῆσθε ποσῶς, κἀγὼ πολλάκις ἀνῆλθον καὶ γινώσκω τόν δρόμον. Ἀκολουθῆτε λοιπόν δορκάδες τοῦ Ἰησοῦ μοῦ κατόπιν ἡ μία τήν ἄλλην- ἀφήσατε τόν νοῦν σας ἐλεύθερον νά φαντασθῆ τά οὐράνια καί ἰδού μᾶς ἀνοίγεται ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου!...
 
Ἔνθεν κἀκεῖθεν οἱ Ἄγγελοι παραστέκονται, Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ- Ἑξαπτέρυγα περιΐπτανται δεξιά καὶ ἀριστερά- ἀδαμάντινα τείχη- μυρίπνοα ἄνθη χρυσοφαῆ εὐωδιάζουν τά πέριξ, ἔνθα στρουθία διάφορα μυριόχρωμα μελιρίζουν διάφορα τερερίσματα καί τόν νοῦν μας ἀπό θεωρίας εἰς θεωρίαν ἀνάγουν-τό ἔδαφος ὡσεὶ χιὼν λευκόν καί μέσον αὐτοῦ τῆς Ἀνάσσης ἡμῶν καί Πανάχραντου Μητρός τό μέγα Παλάτιον....

Τρεχάτε, λοιπόν, διότι ἐμᾶς περιμένει ἡ γλυκειά μας Μανούλα! Μή προσέχετε εἰς τούς Ἀγγέλους, διότι γέγραπται μήτε οἱ Ἄγγελοι νά μᾶς χωρίσουν ἐκ τῆς ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ...

Καὶ ἰδού, ὁ καλός θυρωρός μᾶς ἀνοίγει, ὁ πυρίμορφος Ἄγγελος καὶ ἡ γλυκειά μας Μανούλα, ὡσεὶ χιὼν λευκή, ἐγείρεται καὶ μᾶς κάμνει ὑποδοχήν!...

Ὦ γλυκειά μας Μανούλα, ὦ φῶς τῆς ψυχῆς μας, ὦ ἀγάπη ἀνόθευτος, ὦ ζωή τῆς ψυχῆς μας! Μέ τό ὄνομά Σου στό στόμα νά ξεψυχίσωμε, μέ ἕνα γλυκύτατον φίλημα νά μᾶς παραλάβης καί εἰς τούς κόλπους Σου νά ὑποδεχθῆς! Ὦ μάννα, μέλι καὶ νέκταρ γλυκύτατον, ὦ εὐωδία καὶ μυρίπνοον ἄρωμα!...

Πέσατε, λοιπόν, χάμω καί ἀσπασθῆτε τήν γλυκειά μας Μανούλα -πόδας, χείρα καὶ στόμα- καὶ λάβετε εὐωδίαν ἄρρητον ἀπό Ἁγίαν Παρθένον! Μή διστάζετε, ὅτι Αὐτὴ μόνη τόν τρόπον μοί ἐδίδαξε καὶ τήν παρρησίαν καὶ ἄγαπην μοὶ ἔδειξε καὶ μοῦ ἔδωσε!...

Φράσον εἰς ἡμᾶς, γλυκειά μας Μανούλα, τό μυστήριον τῆς ἀπορρήτου οἰκονομίας Σου καί τῆς μετά Σοῦ καὶ ἡμῶν συγγενείας. Ἐσύ, Μανούλα γλυκυτάτη, ὅπου βαστάζεις διά παντός τό γλυκύτατον Βρέφος στήν ἀγκαλιά Σου -Ἐκεῖνο ὅπου βαστάζει τά πάντα διά τοῦ νεύματος, τό Μικρουλάκι δι’ ἡμᾶς ἐν χρόνῳ καὶ Ἄχρονον καὶ Παλαιόν Ἡμερῶν- εἶπε εἰς ἡμᾶς μέ τό μυρίπνοον στοματάκι Σου αὐτά, ὅπου οὐ δύνανται Ἄγγελοι παρακύψαι, τά ὁποῖα ἡμεῖς ἠξιώθημεν!...

Καὶ ἀκούσατε, ἀδελφές μου ἠγαπημένες, καὶ πάλιν: ὁπόταν τελῆται ἡ Θεία Μυσταγωγία, δίδει ἡ γλυκειά μας Μανούλα τό Βρέφος, καί θύεται δι’ ἡμᾶς καὶ ὁπόταν ἡμεῖς κοινωνοῦμεν ἀξίως διά προηγησαμένης νηστείας, διά προαιρετικῆς ἀγρυπνίας, διά κατανυκτικῆς προσευχῆς, ἐσθίομεν τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καί τό Αἷμα αὐτό ποὺ ἔλαβεν ἀπό τό Πανάχραντον Αἷμα τῆς Παναγίας. Ἐπίσης, τό Σῶμα τοῦ Κυρίου ἐσθίοντες, θηλάζομεν συνεχῶς τό γάλα τῆς Παναγίας, ὁπότε τί γίνεται εἰς ἡμᾶς; Γινόμεθα γνήσια τέκνα τῆς Παναγίας καί ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ καί κατά χάριν υἱοὶ καί τέκνα Θεοῦ. Καί ὁπόταν ἡμεῖς τόν Χριστόν περιέχομεν ἀπορρήτως εἰς τήν ψυχήν καὶ εἰς τό σῶμα, ἀνουσίως (ὄχι κατ' οὐσίαν, ἀλλὰ κατά χάριν) - ἐπειδή εἶναι σύν Πατρὶ ἀδιαίρετος - καί τόν Πατέρα συνέχομεν ὁμοῦ καί τό Ἅγιον Πνεῦμα!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπερφυεστάτη συγγένεια ὅπου ἀπό τήν Παναγία καί γλυκειά μας Μανούλα ἐλάβομεν!

Βλέπετε ὁποίας δωρεὰς μᾶς ἠξίωσε ἡ γλυκειά μας Μανούλα; Βλέπετε πόσον χρεωστοῦμεν νά ἀγαπῶμεν Αὐτήν; Δι’ αὐτό πρέπει ἀδιαλείπτως ὡς βρέφη νά προσεγγίξωμεν καί συχνά τόν θεῖον μαστόν Της νά λαμβάνωμεν νά θηλάζωμεν ὡς ἄκακα τέκνα της. Εἰς κάθε φορὰν ὅπου μέλλει νά κοινωνήσωμεν, νοερῶς νά λαμβάνωμεν τόν μαστόν νά θηλάζωμεν καί ὁ γλυκύς Ἰησοῦς ὁ μικρούλης εἰς τήν ἀγκάλήν Της, ὑποχωρεῖ καί μᾶς δίδει τήν ἄδειαν- δέν ζηλοτυπεῖ εἰς τήν ἄφθονον διανομήν τῆς Μανούλας Του, ἀλλὰ χαίρεται καὶ μᾶς προσκαλεῖ: Τυλιχθῆτε ὡς βρέφη εἰς τό φόρεμα τῆς Μανούλας μας καί πληρωθῆτε ἁγνείας ἀπό θεῖον σῶμα παρθενικόν- εὐωδιάσατε ἀπ' Αὐτήν! Δέν εἶδα ἐγὼ ἄλλον τι ὅπου τόσον νά ἀρέση ἡ Παναγία ὡς τήν ἁγνείαν, καὶ ὅποιος θέλει νά ἀπόκτηση τήν πολλήν Της ἀγάπην, ἄς φροντίζη νά καθαρεύη καί διαρκῶς θά τόν περιθάλπη στούς κόλπους Της καί κάθε οὐράνιον θά τοῦ δίδη...».

[Ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ᾿Ιωσὴφ τοῦ ῾Ησυχαστοῦ, γραμμένης ἀπὸ τὰ σπήλαια τῆς Μικρᾶς ῾Αγίας ῎Αννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸ ἔτος 1947 πρὸς Μοναχική Αδελφότητα στὸ ὁποῖο μὲ εκπληκτική χάρη καὶ τόλμη εἰσδύει στὰ βάθη καὶ πετᾶ στὰ ὕψη τῆς γνωστῆς εἰς αὐτὸν πνευματικῆς πραγματικότητος, γιὰ νὰ μᾶς μυήση στὰ «μυστήρια τοῦ Θεοῦ» καὶ μάλιστα στὸν τρόπο «συγγενείας» μας μὲ τὴν Παναγία Μητέρα μας.]

Πηγή: Αγάπη εν Χριστώ

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Η μεγαλύτερη ελεημοσύνη

Ο παπα-Πλανάς γιατί άγιασε;
Εμνημόνευε ολόκληρα χαρτιά, έμνημόνευε.
 
Κι εγώ θυμήθηκα κάτι ονόματα και τα τοιχοκόλλησα στην Προσκομιδή. Εκεί, εκ του προχείρου. Και στον ύπνο μου βλέπω, λοιπόν, ότι ήρθαν κάτι γέροι παλαιοί, με παλαιικά ρούχα, όπως άκουγα εγώ από την μητέρα του πατέρα μου. 

Λένε: Εσύ, παιδί μου, μας έγραψες, αλλά ο Γέροντας, παιδί μου, δεν μας μνημονεύει».
— Έλα, λέω του Γέροντα, γιατί δεν τα μνημονεύεις;
— Δεν τα έβλεπα καθαρά, λέει.
— Γέροντα, αυτό κι αυτό είδα: ότι ο Γέροντας δεν μας μνημονεύει, λέει.

Κι από τότες έλαβα προθυμία να μνημονεύω όσα ονόματα περισσότερα. Όσα ονόματα περισσότερα, περισσότερο μισθό λαμβάνεις.
 
Αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη: να ενώσεις τον άνθρωπον με τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη. Και μπορείς να το κάνεις. Όσα, παιδί μου, περισσότερα ονόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Ναι.

Πηγή: Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ έκδοση 2000,
Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

31 Αὐγούστου 2014 - Κυριακὴ ΙΒ΄ Ματθαίου
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμὸς 35
Κυριακὴ ΙΒ΄ Ματθαίου
31 Αὐγούστου 2014
Ματθαίου ιθ΄ 16 - 26 

Στὴ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μᾶς μεταφέρει τὸ διάλογο τοῦ Χριστοῦ μὲ ἕναν Ἰουδαῖο ἄρχοντα.
Προσευχή Αγάπης

Κύριε, Θεέ μου,
Εσύ που προσφέρεις σε μένα
τόσα πολλά αγαθά και ευλογίες,
νοιώθοντας εσωτερικά τη θεία παρουσία Σου
προχωρώ ανάλαφρα μέσα στον κόσμο.
  
Σε παρακαλώ, αυτά που μου προσφέρεις
δώσε τα σε όσους Σε παρακαλούν και όσους
δεν είναι κοντά Σου, για να νοιώσουν
την άπειρη αγάπη Σου, όπως τη
νοιωθω μέσα μου.

Γνωρίζω την αγάπη Σου
για το κάθε πλάσμα Σου,
γι' αυτο μην αδιαφορήσεις
και για εκείνους που δεν
Σε γνωρίζουν αλλά
δώσε τους την ευκαιρία
να σε αγαπήσουν, όπως σε αγαπώ.

Οι προσευχές μου να γίνουν
δικές τους προσευχές,ώστε
να τους ευεργετήσεις
περισσότερο από μένα,
για να καταστούν άγιοι
ενώπιόν Σου και να δοξολογούν μετά των αγγέλων
το πανάγιον Όνομά Σου.

Η όλη ικεσία μου είναι
να αναπέμπει όλος ο κόσμος ύμνους δοξαστικούς
στο υπερευλογημένο άγιον Πρόσωπό Σου.


Πηγή: Bιβλίο "Για Σένα που με Αναζητάς", Ωφελήματα Ψυχής