Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Ἀποκαλυπτήρια τοῦ Μνημείου: ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ -ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΧΙΑ ΜΑΝΝΑ Στὶς Κατασκηνώσεις «Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» στὰ Σκλαβιὰ Χίου
ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΧΙΑ ΜΑΝΝΑ

«Μαρία ὁλόχαρη, σὺ μονάχα μποροῦσες νὰ θερμάνεις τὸν Ἰησοῦ
μέσα στὴν ἀγκαλιά σου, δίνοντάς του μαζὶ γάλα καὶ φιλιά».

Ὁ ὕμνος στὴ Μάννα δέν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀρχίζει ἀπὸ τὴ Θεία Μάννα, τὴν Παναγία, τὴν ἐκλεκτὴ καὶ μοναδική, ποὺ τὸν Ὑπερούσιον ἔτεξε τὴν Ἅγια Νύχτα καὶ ἔφερε τὸ Θεὸ ὡς ἄνθρωπο στὸ δικό μας κόσμο. Ἔγινε ἡ γέφυρα ἀπό τὴ γῆ στὸν οὐρανό, ἡ μάννα σύμβολο, ἡ καταφυγὴ καὶ ἡ σκέπη μας. Ἡ ὑμνογραφία τῆς ἐκκλησίας μας καὶ ὅλες οἱ τέχνες ἀπέδωσαν πλῆθος τὰ ἐγκώμια σ’ Αὐτή, ποὺ ἐβάσταξε τὸν Βαστάζοντα πάντα, ποὺ χώρεσε τὸν Ἀχώρητον, ποὺ μὲ τὸ Μέγα Μυστήριον τοῦ Τόκου της ἔγινε ἡ Μητέρα ὅλων μας. 

Τιμοῦμε ὅμως σήμερα καὶ ἀποτίομε φόρο ὕψιστης εὐγνωμοσύνης, μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴ λαμπρὴ καλλιτεχνικὴ δημιουργία ποὺ ἀξιώθηκε ἡ Χίος τῆς μεγάλης εὐλογίας νὰ φιλοξενεῖ, ἔργο τῆς προικισμένης γλύπτριας Πωλίνας Κασιμάτη, ὁ καθένας μας τὴ δική του μάννα, τὴ σεβαστὴ καὶ πολυαγαπημένη. Ἡ Ἰὰς, αὐτὸ τὸ συμβολικό της ὄνομα, μὲ τὰ παιδιά της, ἔρχεται μὲ τὸ βαρὺ βηματισμό της ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἱστορίας τῆς Ἰωνικῆς γῆς, στιβαρή, δυναμικὴ καὶ ἀγωνίστρια, ἀλλὰ ταυτόχρονα στοχαστική, γλυκειὰ καὶ εὐαίσθητη καὶ φέρνει μαζί της ὅλες τὶς μάννες τοῦ τόπου μας καὶ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες τους στὰ πολύπλευρα μέτωπα. Σὲ τούτη τὴν ὀμορφότερη περιοχὴ τοῦ κόσμου, τὴν Ἰωνία, ποὺ σημαδεύτηκε βαθειὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες δωρεὲς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς πικρότερους πόνους, ἡ μάννα ἦταν αὐτὴ ποὺ πάτησε γερὰ στὶς προαιώνιες ρίζες, ποὺ σήκωσε ἀγόγγυστα τὰ βαρύτερα φορτία, ποὺ πάλαιψε ἀντρειωμένα μὲ τὸ γενναῖο σῶμά της, τὸ σπινθηροβόλο πνεῦμά της καὶ τὴν εὐγενικὴ ψυχή της γιὰ νὰ διατηρήσει τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψή της καὶ νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της μὲ τὶς πατροπαράδοτες ἱερὲς ἀξίες. 

Ἰδιαίτερα ὅμως σήμερα τιμοῦμε τὴ Χῖα μάννα καὶ σ’ αὐτήν, στὴ διαχρονική της πορεία, ἀπευθύνουμε τὰ λόγια ποὺ ἀκολουθοῦν. 

Μάννα τῆς Χίου, ποὺ στὸν αἰώνων τὸ διάβα ἔφερες τὰ παιδιά σου σ’ αὐτόν ἐδῶ τὸν εὐλογημένο τόπο καὶ μέσα στὴ δική σου θερμὴ ἀγκάλη ἀναρίθμητα βλέμματα ἀντίκρισαν τὸ φῶς τοῦ Δημιουργοῦ.

Μάννα τῆς προϊστορικῆς Χίου, ποὺ στὶς ἀπαρχὲς τῆς δημιουργίας, ὅταν ἀκόμα ἡ νῆσος μας ἦταν ἕνα μὲ τὴν Ἀσία, ἐσὺ τροφὸς καὶ προστάτης μετέφερες ἀπὸ τόπο σὲ τόπο τὰ παιδιά σου καὶ τοὺς δίδαξες τὴν ἐπιβίωση. Ἐσὺ μάννα γλυκειά, στὶς πρῶτες μόνιμες ἐγκαταστάσεις τῆς ὁμάδας σου, μαζὶ μὲ τὸ γάλα σου στάλαζες στις ψυχές τους ἀξίες καὶ ἰδανικά.

Μάννα τῆς ἀρχαίας Χίου, ὅταν οἱ μυκηναῖοι Ἕλληνες και λίγο μετὰ οἱ Ἴωνες ἦλθαν στὸ νησί, γέννησες καὶ ἀνέθρεψες τέκνα ἄξια τοῦ ἑλληνικοῦ μεγαλείου. Ἐδῶ, ὅπου ὁ μεγαλύτερος ποιητὴς τῶν αἰώνων ἔγραψε τὰ ἀθάνατα ἔπη του καὶ ἄλλοι ἐξέχοντες δόξασαν τὸν τόπο στὰ πέρατα τοῦ κόσμου, ἐσὺ μάννα Χιώτισσα, καμάρωνες τοὺς καρποὺς τῶν κόπων σου. Ἐσὺ, μάννα τῆς ὑπομονῆς ἔπνιγες τὸ δάκρυ σου, ὅταν ἀποχαιρετοῦσες τὰ παλικάρια σου γιὰ τὰ μεγάλα ταξίδια τους στὶς θάλασσες τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ ἄφηνες νὰ κυλήσει χαρούμενο, ὅταν τὰ ἔβλεπες νὰ ἐπιστρέφουν κουβαλώντας ἀγαθά καὶ ἰδέες. Στὴ Χίο τὴ ναυτομάννα, στὸν ἀτέλειωτο χρόνο ποὺ πρόσμενες τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἀντρῶν, ἐσὺ, μάννα καὶ πατέρας μαζί, ἐπάξια ἔφερνες σὲ πέρας τὶς διπλὲς βαριὲς ὑποχρεώσεις. Ἐσύ, ποὺ τὴν Πατρίδα τὴν εἶχες ἱερή, ξεπροβόδιζες μὲ τὴν εὐχή σου τὰ παιδιά σου στὸν πόλεμο καὶ ἦταν ἀπέραντη ἡ χαρὰ σου, ὅταν γύριζαν νικητές. Ἐσύ ὅμως θρήνησες πικρὰ, ὅταν πρῶτα οἱ Πέρσες καὶ ὕστερα ὁ Μιθριδάτης κατέστρεψαν συθέμελα τὸν τόπο καὶ ἔσερναν μυριάδες τά τέκνα σου στὴ σκλαβιά.

Καθὼς οἱ αἰῶνες κυλοῦσαν σ’ αὐτὸν τὸν προικισμένο ἀλλὰ τόσο πολύπαθο τόπο, ὅταν ἦρθε τὸ κήρυγμα τῆς Χριστιανοσύνης, σὲ σένα, Χιώτισσα μάννα, ἀνατέθηκε ἡ μεγάλη εὐθύνη νὰ μεγαλώσεις τὰ παιδιά σου μὲ τὶς χριστιανικὲς ἀρχές. Στὰ χρόνια τὰ βυζαντινά, ἐσὺ σεμνὴ καὶ θεοσεβής, μὲ προστάτισσα τὴν Πανύμνητο Μητέρα, ἔδινες τὸ παράδειγμα τῆς πίστης καὶ τῆς ἀρετῆς, πρόσφερες στοὺς πολυάριθμους ναοὺς καὶ τὰ λαμπρὰ μοναστήρια ἀφιερωμένους πιστούς καὶ ἀξιώθηκες νὰ δώσεις στὸν τόπο σου Μάρτυρες καὶ Ἁγίους. Ἐσὺ πάλι, καὶ στὰ εἰρηνικά καὶ στὰ ταραγμένα χρόνια, ἤσουν δίπλα στὰ παιδιά σου σὲ κάθε φιλανθρωπική, πνευματική, οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ δραστηριότητα. 

Χιώτισσα μάννα, στὴ γενοβέζικη τῶν 220 χρόνων κατάκτηση, πάλευες νὰ προστατέψεις τὰ τέκνα σου ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς φανερὲς συμφορὲς τῆς ὑποδούλωσης, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὕπουλη προπαγάνδα. Ἑλλάδα καὶ Ὀρθοδοξία ἦταν πάντα οἱ δύο βάσεις ποὺ θεμελίωνες τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν σου.

Καὶ ὕστερα, μάννα Χιώτισσα, ἐσὺ στάθηκες ὁ ἀκλόνητος βράχος στὰ χρόνια τῆς μακραίωνης τουρκικῆς σκλαβιᾶς. Μεγάλωνες τὰ παιδιὰ σου μὲ τὶς πατροπαράδοτες ὑψηλὲς ἀξίες καὶ ἤσουν ἐσὺ ποὺ σφυρηλατοῦσες τὸ χαρακτῆρα τους μὲ βαθειὰ πίστη, ἄσβηστη φιλοπατρία, ἀκάματη ἐργατικότητα, ἀπέραντη φιλομάθεια καὶ ἀγάπη γιὰ τὶς χαρὲς τῆς ζωῆς. Πόνεσες ὡς τὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς σου, ὅταν οἱ βάρβαροι σοῦ ξερίζωναν τὰ σπλάχνα σου στὶς φοβερὲς σφαγὲς τοῦ 1822, ἀλλὰ βρῆκες τὸ κουράγιο νὰ ξαναζωντανέψεις τὸν τόπο σου καὶ νὰ κρατήσεις γερὰ τὴν ἑλληνικὴ ψυχὴ. 

Χιώτισσα μάννα, ὑποδέχτηκες περίλαμπρα τὸν ἀπελευθερωτικὸ στρατὸ τοῦ 1912 καὶ εἶχες φυλαγμένη τὴν ἑλληνικὴ σημαῖα, ποὺ ἔβαλες στὰ χέρια τῶν παιδιῶν σου, ὅταν τὰ ἔστειλες νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ τὴν πατρίδα. Τὸ ἴδιο ἔκανες στὸν πόλεμο τοῦ ’40, ὅταν ἑτοίμασες μαχητὲς ποὺ διακρίθηκαν καὶ στοὺς τρεῖς κλάδους τῶν ὅπλων, καὶ στὴν πικρὴ γερμανικὴ κατοχὴ πάλεψες πολύ σκληρά γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἐπιβίωση. Στὴν ἐλεύθερη Χίο ἐπιδόθηκες μὲ ζῆλο στὰ ἔργα τῆς εἰρήνης. Μὲ τὴν καλοσύνη, τὴν εὐγένεια καὶ τὴν περηφάνεια σου φρόντιζες στοργικὰ τὰ παιδιά σου καὶ τὰ ἀνέθρεψες συνεχιστὲς τῶν πατροπαράδοτων ἀξιῶν καὶ τῶν λαμπρῶν διακρίσεων. 

Στὴν εἰρήνη καὶ στὸν πόλεμο, στὸν πλοῦτο καὶ στὴ φτώχεια, στὴ χαρὰ καὶ στὸ θρῆνο, πάντα ἤσουν ἡ μάννα τῆς θερμῆς προσευχῆς, ἡ μάννα τῶν σπλαχνικῶν εὐχῶν, ἡ μάννα τῶν ἱερῶν παραγγελμάτων γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν πατρίδα, ἡ μάννα τῆς γλυκειᾶς ἀπαντοχῆς, ἡ μάννα τῆς ζεστῆς ἀγκαλιᾶς, ἡ μάννα τῆς ἀπέραντης ἀγάπης, ἡ μάννα τῆς μεγάλης θυσίας, ἡ ΜΑΝΝΑ.

Ἀθηνᾶ Κ. Ζαχαροῦ - Λουτράρη 

Ὁμιλία στὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ Μνημείου: 

ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ -ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΧΙΑ ΜΑΝΝΑ 
Στὶς Κατασκηνώσεις «Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» στὰ Σκλαβιὰ Χίου 
25 Ὀκτωβρίου 2014
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝ. ΛΙΑΔΗ
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΝ 
ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
_________________________

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝ. ΛΙΑΔΗ

ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ, ΤΟΥ 
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΧΙΟΥ
__________________________

Τὴν Κυριακήν, 2αν Νοεμβρίου 2014, 
εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἁγίου Γεωργίου Φρουρίου 
καὶ κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν, τελοῦμεν 

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΩΣ 

ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ 

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝ. ΛΙΑΔΗ

ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 
ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 
ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ,

καὶ παρακαλοῦμεν τοὺς τιμῶντας τὴν Μνήμην του,
ὅπως προσέλθουν και συμπροσευχηθοῦν
διὰ τὴν ἀνάπαυσιν τῆς μακαρίας ψυχῆς του.

ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ
ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου [28 Ὀκτωβρίου]


Ἡ Παναγία Μας σκέπασε τό ἔθνος μας στόν πόλεμο τοῦ 1940. Πάρα πολλοί στρατιῶτες μας Τήν εἶδαν ὁλοζώντανη νά τούς συμπαραστέκεται.

Εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσύνης καί τιμῆς  πρός τήν 'Υπέρμαχο Στρατηγό τοῦ ἔθνους μας, μετά ἀπό ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος  (1952), μετατέθηκε ἡ ἑορτή τῆς Ἁγίας Σκέπης ἀπό τήν 1η Ὀκτωβρίου (κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται πανορθοδόξως) στίς 28 Ὀκτωβρίου (ἡμέρα τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου). 

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς 'Υπεραγίας Θεοτόκου πού ἑορτάζουμε κάθε 28 Ὀκτωβρίου ἔγινε ὡς ἑξῆς:
Βρισκόμαστε στά μέσα τοῦ 9ου αἰ. στήν Κωνσταντινούπολη. Στό παρεκκλήσιο τῆς ἁγίας Σοροῦ πού βρίσκεται στόν ναό τῶν Βλαχερνῶν, γινόταν ὁλονυκτία.

Στό παρεκκλήσιο αὐτό φυλάσσονταν ἡ ἐσθήτα, ὁ πέπλος καί μέρος τῆς ἁγίας ζώνης τῆς Θεοτόκου. Ἐκεῖ πῆγε καί ὁ μακάριος Ἀνδρέας, ὁ «διά Χριστόν σαλός» κάνοντας τίς συνηθισμένες τρέλες του.

Ἡ «διά Χριστόν σαλότης» εἶναι μιά ἰδιαίτερη μορφή χριστιανικῆς ζωῆς, ἕνα εἰδικό χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ διά Χριστόν σαλοί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι γιά νά κατακτήσουν  τήν κορυφή τῆς ἁγιότητος αὐτοταπεινώνονται σέ ὕψιστο βαθμό κάνοντας τόν σαλό δηλ. τόν τρελλό. Δέν θέλουν νά ἔχουν καμμία ὑπόληψι, καμμία τιμή, κανένα ἔπαινο μέσα στόν κόσμο αὐτόν. Θέλουν καί ποθοῦν μάλιστα τήν ἀνυποληψία, τήν περιφρόνηση, τήν κατηγορία, τήν συκοφαντία, πράγματα πού τόσο ἀντιπαθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, οἱ τάχα λογικοί καί ἀξιοπρεπεῖς. Ἀρνοῦνται τίς τιμές, τίς ἐπίσημες θέσεις, τίς καλές συστάσεις γιά τόν ἑαυτό τους, τίς δόξες καί τούς ἐπαίνους ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη ἐπιθυμοῦν διακαῶς καί ζητοῦν ἐπιμόνως τήν καταφρόνηση τοῦ κόσμου, τήν κάθοδο στόν ἅδη τῆς ταπεινώσεως βιώνοντας τό ψαλμικό : «ἐγώ εἰμί σκώληξ καί οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος ἀνθρώπων καί ἐξουδένημα λαοῦ»Ψαλμ. κα' 7).
Ξεχωρίζουν ὄχι τόσο για τίς ὑπεράνθρωπες νηστεῖες καί τούς ἀπεριόριστους κόπους, γιά τίς πολύωρες ἀγρυπνίες καί τά ἀείρροα δάκρυα, γιά τήν ὑπερβολική σκληραγωγία καί ἄσκηση. Ξεχωρίζουν, γιατί σημάδεψαν πάνω στόν κεντρικώτερο στόχο τῆς πνευματικῆς ζωῆς: στήν ταπείνωση.

Γνωρίζουν ὅτι γιά νά ἐπιτύχουν τήν τέλεια ταπείνωση πού εἶναι θεία δωρεά, πρέπει νά ἐξουδενώσουν
ὁλοκληρωτικά τό «ἐγώ». Γιαυτό μέ προσποιητές τρέλλες καί ἀλλοπρόσαλλες ἐνέργειες ἐξουδενώνονται στά μάτια ὅλου τοῦ κόσμου. Κρύβονται ἐσκεμμένα, κρύβουν τήν ἀρετή καί ἁγιότητά τους κάτω ἀπό τόν ἐπίπλαστο μανδύα τῆς σαλότητας καί τῆς τρέλλας των.

Οἱ ἅγιοι διά Χριστόν σαλοί παίζουν ἕνα ἱερό παιχνίδι. Ἐμπαίζουν τόν κόσμο καί τά τοῦ κόσμου τούτου, τοῦ μάταιου καί φιλόδοξου. Ἐμπαίζουν τά κοσμικά σχήματα, τήν δῆθεν ἀξιοπρέπεια καί κοσμική εὐγένεια, τήν διπλωματία καί τήν ὑποκρισία, τήν πολιτική καί τήν ἐπιτήδευση, τήν ἐπίδειξη καί τόν φαρισαϊσμό. Ἐμπαίζουν αὐτό τό γελοῖο κοσμικό δόγμα ὡρισμένων, πού ἐκφράζεται μέ τό «τί θά πῆ ὁ κόσμος», μέ τό «πῶς θά φανῶ στόν κόσμο».

Τελικά ἐμπαίζουν τούς ἴδιους τούς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι στό πρόσωπο τῶν ἁγίων σαλῶν βρῆκαν τούς ἰσχυρότερους ἀντιπάλους.

Πρέπει ὅμως νά τονιστεῖ ὅτι γιά νά ζήσει κάποιος τή ζωή τοῦ σαλοῦ, πρέπει νά ἔχει κληθεῖ ἀπό τό Θεό στή ζωή αὐτή, διαφορετικά δέν ἐμπαίζει τόν κόσμο, ἀλλά ἐμπαίζεται ἀπ' αὐτόν. Πρέπει νά ἔχει μέσα του ζωντανή τή φλόγα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅπως οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, τούς ὁποίους τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τούς ἐνέπαιζαν, χλεύαζαν καί κορόϊδευαν σάν μεθυσμένους. Πρέπει νά ἔχει ἀπόκτήσει τό θεῖο ἔρωτα πρός τόν νυμφίο τῆς ψυχῆς του Χριστό σέ ὕψιστο βαθμό καί βέβαια νά ἔχει τήν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ του πατρός γιά τό συγκεκριμένο τρόπο ζωῆς.
Αὐτά τά εἶχε ὅλα ὁ ἅγιος πού προαναφέραμε, ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός. Τόν εἴχαμε ἀφήσει στό παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας Σωροῦ στό ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν. Ἦταν ἡ ὥρα περίπου τετάρτη νυκτερινή (μέ τό βυζαντινό ὡρολόγιο), ὁπότε βλέπει ὁ μακάριος Ἀνδρέας τή Θεοτόκο Μαρία νά προχωρῆ ἀπό τίς βασιλικές πύλες (οἱ κεντρικές πύλες τοῦ κυρίως ναοῦ) πρός τό θυσιαστήριο.

Φαινόταν πολύ ὑψηλή καί εἶχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων ἁγίων. Ἀνάμεσά τους ξεχώριζαν ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί ὁ Θεολόγος Ἰωάννης, πού παράστεκαν δεξιά καί ἀριστερά τή Θεοτόκο. Ἀπό τούς λευκοφόρους, ἄλλοι προπορεύονταν καί ἄλλοι ἀκολουθοῦσαν ψάλλοντας ὕμνους καί ἅσματα πνευματικά. Ὅταν πλησίασε στόν ἅμβωνα, εἶπε ὁ ὅσιος στόν  Ἐπιφάνιο:
-Βλέπεις, παιδί μου,τήν Κυρία καί Δέσποινα τοῦ κόσμοῦ;
-Ναί ,τίμιε πάτερ, ἀποκρίθηκε ὁ νέος.
Ἡ Θεοτόκος ἐν τῷ μεταξύ εἶχε γονατίσει καί προσευχόταν γιά πολλή ὥρα. Παρακαλοῦσε τόν Υἱό Της γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου καί ἔρραινε μέ δάκρυα τό ἅγιο πρόσωπό Της. Μετά τή δέηση μπῆκε στό θυσιαστήριο, ἔβγαλε ἀπό τήν ἄχραντη κεφαλή τό ἀστραφτερό Της μαφόριο (Μαφόριο ἤ ἐσθήτα εἶναι τό ἔνδυμα τῆς Θεοτόκου πού μοιάζει μέ ἐσάρπα, ἀλλά καλύπτει καί τήν κεφαλή, καί εἰκονίζεται στήν ἁγιογραφία πάντοτε μέ βαθύ κόκκινο χρῶμα), μέ μιά κίνηση χαριτωμένη καί σεμνή, καί καθώς ἦταν μεγάλο καί ἐπιβλητικό, τό ἅπλωσε σάν Σκέπη μέ τά πανάγια χέρια της ἐπάνω στό ἐκκλησίασμα. Ἔτσι ἁπλωμένο τό ἔβλεπαν κι οἱ δυό τους γιά πολλή ὥρα νά ἐκπέμπει δόξα θεϊκή σάν ἤλεκτρο. Ὅσο φαινόταν ἐκεῖ ἡ Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν καί ἡ ἱερή ἐσθήτα νά σκορπίζει τή χάρι της. Ὅταν ἐκείνη ἄρχισε νά ἀνεβαίνει στόν οὐρανό, ἄρχισε καί ἡ θεία Σκέπη νά συστέλλεται λίγο-λίγο καί νά χάνεται. Τό ἱερό αὐτό μαφόριο πού φυλασσόταν ἐκεῖ συμβόλιζε τή χάρι πού παρέχει ἡ Θεοτόκος στούς πιστούς.
Αὐτή τήν ὁπτασία τήν εἶδε καί ὁ Ἐπιφάνιος μέ τή δύναμη καί μεσιτεία τοῦ ὁσίου.
Μέ ἀφορμή αὐτό τό ὅραμα καθιερώθηκε ἠ ἑορτή τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου . Γιορτάζεται κανονικά τήν α' Ὀκτωβρίου . Ἀλλά τό 1952 μετατέθηκε ὁ ἑορτασμός της στίς 28 Ὀκτωβρίου διότι ἡ νίκη τοῦ στρατοῦ μας στά 1940 ἀποδόθηκε στήν Θεοτόκο. Ἡ φήμη τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα πέρασε καί στή Ρωσία. Ἄλλωστε ὁ ἅγιος ἦταν Σκύθης στήν καταγωγή. Ἐκεῖ γίνεται ὁ εἰσηγητής τῆς ζωῆς τῆς σαλότητας καί «πνευματικός δάσκαλος» τῶν ρώσων «Γιουροντίβι». Ἐπίσης καθιερώνεται καί στή Ρωσία ἡ γιορτή τῆς ἁγ. Σκέπης (Πόκροβ), ἡ ὁποία πῆρε ὄχι μόνο θρησκευτικές ἀλλά καί ἐθνικές διαστάσεις. Τό «Γιουροντστβο» γίνεται ἔνα «κίνημα» πολύ σεβαστό. Κάθε ρωσική πόλη τιμᾶ κι ἕνα «δικό της» σαλό ἅγιο.
Τό ὅραμα τοῦ ἁγίου Άνδρέα εἶναι μιά ἀποκάλυψη. Φανέρωσε τήν χάρη τῆς Θεοτόκου, τίς δακρύρροες προσευχές της, τήν ἀπέραντη ἀγάπη της γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα καί τήν παρρησία της στό Θεό. Εἶναι πράγματι ἡ ἀκαταμάχητη προστασία μας καί ἠ ἀκαταίσχυντη μεσίτρια μας πρός τόν Θεό Πατέρα. Εἶναι ἡ αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως. Συνέβαλλε ἀποφασιστικά στήν ἀνάπλαση τῆς πεσμένης ἀνθρώπινης φύσης· εἶναι Αὐτή πού δάνεισε τήν σάρκα Της στόν Χριστό καί συνήργησε στήν θέωση ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Ο Μεγαλομάρτυς Άγιος Δημήτριος

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Τοῦ Ἁγίου: Β΄ Τιμ. β΄ 1-10

Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυ­ναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ’ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦ­τα παράθου ­πιστοῖς ἀν­θρώ­ποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔ­­­­σον­ται καὶ ἑτέρους διδά­ξαι. σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ. οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρα­τολο­γήσαντι ἀ­­ρέσῃ. ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ ­νομίμως ἀθλήσῃ. τὸν κοπιῶντα γεωρ­γὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μετα­λαμβάνειν. νόει ἃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. Μνημόνευε Ἰησοῦν Χρι­στὸν ἐγηγερμένον ἐκ νε­κρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δε­σμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέ­­δε­­ται. διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.
 
1. Διδάσκαλος σοφότατος

Μὲ λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια ἑορτάζει ἡ Ἐκ­κλησία μας τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου, ἡ ὁποία συμ­πίπτει μὲ τὴ σημερινὴ Κυριακή.

Στὴν ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τὸν μαθητή του Τιμόθεο νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸ ἔργο τῆς κατηχήσεως σὲ πιστοὺς ἀνθρώπους, «οἵτινες ἱκανοὶ ἔσον­ται καὶ ἑτέρους διδάξαι», οἱ ὁποῖοι δηλαδὴ θὰ εἶναι ἱκανοὶ νὰ μεταδώσουν μὲ ἀκρίβεια τὶς πολύτιμες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ σὲ ἄλλες ψυχές.


Αὐτὸ τὸ ὑπεύθυνο ἔργο τῆς διδασκαλίας ἀνέλαβε ἀπὸ τότε ποὺ βαπτίστηκε χριστιανὸς ὁ νεαρὸς Δημήτριος, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ ἐργαζόταν ὡς ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καὶ κατεῖχε τὴν ἀνώτερη διοικητικὴ θέση στὴν περιοχὴ τῆς σημερινῆς Μακεδονίας, ἀφιερώθηκε στὴ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.
Κάθε μέρα στὴ Θεσσαλονίκη συγκεντρώνον­ταν γύ­ρω του πλήθη ἀνθρώπων, μικρῶν καὶ μεγάλων, καὶ ἄκουγαν τὶς διδαχές του.
Πόσο γλυκὰ ἦταν τὰ λόγια ποὺ στάλαζε στὶς ψυχές τους τὸ στόμα τοῦ ἁγίου Δημητρίου! Ὁ νέος κατηχητὴς ἦταν ἑλκυστικὸς στὸ λόγο του ἀλλὰ καὶ πολὺ πειστικός. Εἶχε τὸν τρόπο νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ μεταδίδει γενναῖο καὶ ἡρωικὸ φρόνημα στοὺς μαθητές του. 


Εἶναι πολὺ σπουδαῖο τὸ ἔργο τῆς κατηχήσεως μέσα στὴν Ἐκκλησία, εἰδικὰ γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους. Θεμελιώνει τὴν πίστη στὶς νεανικὲς ψυχὲς καὶ τὶς ἐνισχύει στὸ δύσκολο ἀγώνα τους ἐνάντια στοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου. Ὅσοι ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας ἂς εἶναι πρόθυμοι νὰ βοηθοῦν στὸ ἔργο αὐτό, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ κατηχητοῦ ἁγίου Δημητρίου. Καὶ ὅλοι μας, μάλιστα οἱ γονεῖς, νὰ παροτρύνουμε καὶ νὰ διευκολύνουμε τὰ παιδιὰ νὰ μετέχουν στὶς κατηχητικὲς συνάξεις, οἱ ὁποῖες πολὺ θὰ τὰ ὠφελήσουν καὶ θὰ τὰ στηρίξουν στὴ ζωή τους.


2. Στεφανηφόρος Μάρτυρας

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φροντίδα τῆς διδασκαλίας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τὸν μαθητή του νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἀναλάβει κόπους καὶ θυσίες κατὰ τὴν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου του: «σὺ κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ», τοῦ λέγει. 

Αὐτὴ τὴ θεόπνευστη προτροπὴ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου ἀκολούθησε καὶ ὁ πανένδοξος στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ Δημήτριος, ὁ ὁποῖος, μὲ διαταγὴ τοῦ εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, συνελήφθη τὴν ὥρα ποὺ δίδασκε καὶ φυλακίστηκε σʼ ἕνα σκοτεινὸ ὑπόγειο κελλὶ γεμάτο ἀκαθαρσίες. Ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπὸ τὴ φυλακὴ συνέχισε νὰ ἐνισχύει τοὺς μαθητές του στὸ δρόμο τῆς χριστιανικῆς ἀθλήσεως, καὶ γιʼ αὐτὸ ὁ αὐτοκράτορας ἔστειλε στρατιῶτες - δημίους γιὰ νὰ τὸν τρυπήσουν μὲ τὶς λόγχες τους καὶ νὰ τὸν θανατώσουν. Τὸ κτύπημα αὐτὸ μὲ τὶς λόγχες θυμίζει ἐκείνη τὴ λόγχη ποὺ «ἔνυξε τὴν πλευρὰν» τοῦ Σωτῆρος, γιʼ αὐτὸ καὶ ψάλλουμε στὸν ἅγιο Μεγαλομάρτυρα: «Χαίροις, ὁ λογχευθέντων τῶν μελῶν, τὸ μακάριον πάθος πνευματικῶς ἡμῖν ἀναζωγραφήσας τοῦ Χριστοῦ» (Δοξαστικὸ Στιχηρῶν Ἑσπερινοῦ).


Πόσο ὑπέφεραν οἱ Ἅγιοι γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ! Ἂς τὸ γνωρίζουμε κι ἐμεῖς ὅτι, ἐφόσον εἴμαστε στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλουμε νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὶς ἀνέσεις καὶ τὶς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου καὶ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε δοκιμασίες καὶ στερήσεις.
Τότε θὰ βαδίζουμε πραγματικὰ στὰ ἴχνη τῶν Μαρτύρων καὶ τοῦ Κυρίου μας.

3. Ὑπέρμαχος τῆς οἰκουμένης

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ κλείνει μὲ ξε­χεί­λισμα ἀγάπης τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου, ὁ ὁποῖος δηλώνει ὅτι μὲ ὑπομονὴ ὑποφέρει ὅλα τὰ παθήματά του γιὰ χά­ρη ἐκείνων ποὺ ἐξέλεξε ὁ Θεός: «πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς», γράφει, «ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου»· γιὰ νὰ ἐπιτύχουν κι αὐτοὶ τὴ σωτηρία ποὺ μᾶς προσ­φέρει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί Του· σωτηρία ποὺ συνοδεύεται μὲ αἰώνια δόξα. 

Κάθε Ἅγιος φλέγεται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Προσεύχεται, ἀγωνίζεται, θυσιάζεται, καὶ ἡ ζωὴ του γίνεται πηγὴ χάριτος, ἐμπνεύσεως καὶ ἐλπίδας γιὰ τοὺς ἀνθρώπους σὲ κάθε τόπο καὶ ἐποχή. Αὐτὸ βλέπουμε καὶ στὴν περίπτωση τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ὁ ὁποῖος εἶχε πιστοὺς μαθητές, ὅπως ὁ Νέστορας καὶ ὁ Λοῦπος, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ μαρτυρήσουν, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν διδάσκαλό τους. Ἀλλὰ καὶ ἀναρίθμητες ἄλλες ψυχὲς ποὺ δέχθηκαν τὴν εὐεργετικὴ χάρη τῶν θαυμάτων τοῦ μυροβλύτου Ἁγίου, τὸν εὐ­γνωμονοῦν γιὰ τὴν προστασία του. ­Βιβλία ὁλόκληρα ἔχουν γραφεῖ μὲ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου σὲ σεισμοὺς καὶ πυρκαγιές, σὲ ἐπιδρομὲς καὶ ἐπιδημίες, σὲ ἐ­­­ποχὲς πείνας καὶ στερήσεων...


Δικαίως, λοιπόν, ψάλλουμε στὸ Ἀπολυ­τίκιό του ὅτι ἀνεδείχθη «μέγας ὑπέρμαχος ἐν τοῖς κινδύνοις» γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Εἶναι καὶ τῆς πατρίδας μας προστάτης ὁ Ἅγιος, καὶ μάλιστα πολιοῦχος τῆς Θεσ­σαλονίκης μας, καὶ γι’ αὐτὸ ἂς τὸν παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύει καὶ γιὰ τὴ δική μας σωτηρία.


Πηγή: Ο Σωτήρ
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΧΙΟΥ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

26 Ὀκτωβρίου 2014 - Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμὸς 43
Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ
26 Ὀκτωβρίου 2014
Λουκᾶ η΄ 27 – 39

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ, ἀγαπητοί μου άδελφοί, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὸ θαῦμα τοῦ δαιμονισμένου τῶν Γαδαρηνῶν, ἀποκαλύπτει μία τραγικὴ πτυχὴ στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ταυτόχρονα μεταγγίζει τὸ πιὸ ἐλπιδοφόρο μήνυμα στὴ ζωή του.
Ἡ Παναγία πάντα δίπλα μας

Ἀμέτρητες προσευχὲς ἔχουν ­γραφεῖ πρὸς τὴν ­Ὑπεραγία Θεοτόκο, τὴ ­Δέσποινα τοῦ κόσμου, τὴ ­γλυκιά μας ­Παναγία. Ποτὲ δὲν σταμάτησαν τὰ ­ἀν­θρώ­πινα χείλη νὰ ­ψελλίζουν λόγια πρὸς Αὐτὴν γιὰ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς. Σὲ κάθε εὐλογία, σὲ κάθε χαρὰ ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ­πονεμένη ὥρα, σὲ κάθε δύσκολη στιγμὴ σ’ Αὐτὴν ­καταφεύγουμε, Αὐτὴν παρακαλοῦμε μὲ τὶς ­προσευχές μας. Καὶ Ἐκείνη, φιλόστοργη μά­να ὅ-λων, δέχεται τὶς προσευχές μας καὶ ἀνταποκρίνεται στὰ ­αἰτήματά μας.
Ἄλλες προσευχὲς τὴν ἐγκωμιάζουν, ἐξυμνοῦν τὸ μεγαλεῖο της, τὴν εὐγνωμονοῦν γιὰ τὸ δῶρο ποὺ πρόσφερε στὴν ­ἀνθρωπότητα, τὸν Υἱό της. Ἄλλες τὴν ἱκετεύουν θερ­μὰ νὰ γίνει προστασία, σκέπη, βοήθεια, πρεσβεία θερμή.


Μιὰ τέτοια προσευχὴ ἀπευθύνουμε πρὸς τὴν Παναγία μας στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου. Εἶναι ἡ γνωστὴ εὐχή: «Ἄ­­­σπιλε, ἀμόλυν­τε, ἄφθορε, ­ἄχραντε, ἁ­­­γνὴ Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα...».
Ἐκεῖ ὁ πρεσβύτερος Ἀντίοχος, ὁ συν­τά­κτης τῆς προσευχῆς, μεταξὺ τῶν ἄλ­­λων ποὺ λέει, τὴν παρακαλεῖ καὶ τὴν ἱκε­­τεύει θερμὰ νὰ σταθεῖ δίπλα μας σὲ τρεῖς φάσεις τῆς ζωῆς μας, σὲ τρεῖς σημαντικὲς στιγμές.
«Καὶ μὴν παραλείψεις», λέει, «νὰ εἶσαι πάντοτε κοντά μου ὡς Μητέρα ἐλεή­­­μων καὶ συμπαθὴς καὶ φιλάγαθη», πρῶ­­τα ἀπ’ ὅλα «ἐν τῷ παρόν­τι βίῳ, θερμὴ προστάτις καὶ βοηθός, τὰς τῶν ἐν­­αντίων ἐφόδους ­ἀποτειχίζουσα, καὶ πρὸς σωτηρίαν καθοδηγοῦσά με». Σ’ αὐτὴ τὴν ἐπίγεια ζωὴ νὰ εἶσαι δίπλα μου ὡς θερμὴ ­προστάτιδα καὶ βοηθός, ἀ­­πομακρύνοντας τὶς ἐφόδους τῶν ἐχθρῶν καὶ καθοδηγώντας με πρὸς τὴ σωτηρία.



Ἡ παροῦσα ζωή εἶναι «κοιλάδα κλαυ­θμῶ­νος», ὅπως τὴ χαρακτήρισαν. Ὁ ἀ­γώ­νας συνεχὴς καὶ σκληρός. Ἡ θλίψη, ὁ πόνος, ἡ ἀγωνία συνοδοιπόροι στὴν καθ­η­μερινότητά μας. Ζητοῦμε ­βοήθεια στὰ προβλήματα ποὺ ἐπέρχον­ται σὰν ἄλλα κύματα καὶ μᾶς καταπνίγουν. Ἔζησε ἡ Παναγία μας στὸν κόσμο αὐ­τό, γνώρισε τὴν ἀχαριστία, τὴν κακία τοῦ κόσμου, πόνεσε κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Υἱοῦ της καὶ μπορεῖ νὰ νιώσει τὶς δυσκολίες μας, νὰ μᾶς βοηθήσει, νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, ποὺ ἁ­­­πλώνονται συνεχῶς μπροστά μας μὲ σκοπὸ νὰ ἐμποδίσουν τὴ σωτηρία μας.
Ἀλλά, συνεχίζει ἡ Εὐχή, νὰ εἶσαι μαζί μου «καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν περιέπουσα, καὶ τὰς σκοτεινὰς ὄψεις τῶν πονηρῶν δαιμόνων πόρρω αὐτῆς ἀπελαύνουσα». Σὲ ἱκετεύω, Παναγία μου, νὰ σταθεῖς δίπλα μου καὶ «ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου». Τὴ δύσκολη ἐκείνη ὥρα τοῦ θανάτου μου, τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ ἀποχωρίζεται προσωρινὰ τὸ σῶμα, καὶ θὰ δίνω τὴν τελευταία μάχη τῆς ἐπίγειας ζωῆς μου. Τὴ δύσκολη αὐτὴ ὥρα ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη συμπαραστάσεως, παρηγοριᾶς. Αὐτὴν παρακαλοῦμε καὶ τότε νὰ εἶναι δίπλα μας καὶ νὰ σκεπάζει τὴν ψυχή μας καὶ νὰ διώχνει μακριὰ μας τὶς σκοτεινὲς ὄψεις τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Νὰ φυγαδεύει τοὺς πονηροὺς δαίμονες, ποὺ προσπαθοῦν μέχρι καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ νὰ μᾶς ἀπογοητεύσουν καὶ νὰ κερδίσουν τὴν ψυχή μας.


Ὑπάρχει ἀκόμη μία στιγμὴ τῆς ζωῆς μας ποὺ ζητοῦμε μὲ τὴν Εὐχὴ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας μας: «Ἐν δὲ τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, τῆς αἰωνίου με ρυομένη κολάσεως, καὶ τῆς ἀπορρήτου δόξης τοῦ σοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν κληρονόμον με ἀποδεικνύουσα». Ὥρα μεγάλη καὶ φοβερὴ ἡ ὥρα τῆς Κρίσεως γιὰ ὅλους μας! Ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Κυρίου μας θὰ σταθοῦμε καὶ θὰ παρουσιαστοῦν τὰ ἔργα μας. Θέλουμε πάλι Ἐκείνη νὰ σταθεῖ δίπλα μας, νὰ μᾶς γλυτώσει ἀπὸ τὴ φρικτὴ ­κόλαση καὶ νὰ μᾶς ἀναδείξει κληρονόμους τῆς δόξης τοῦ Υἱοῦ της καὶ Θεοῦ μας.


Στὸν παρόντα βίο, στὴν ὥρα τῆς ἐξόδου μας ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, στὴν ὥρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ φοβερῆς Κρίσεως, στὶς τρεῖς αὐτὲς σημαν­τικὲς φάσεις θέλουμε ἡ Παν­αγία μας νὰ εἶναι πάντα δίπλα μας.
Ἂς τῆς τὸ ζητοῦμε μὲ πίστη καὶ θέρμη καρδιᾶς, ἂς ἀγωνιζόμαστε κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ της, καὶ θὰ ἱκανοποιήσει ὁπωσδήποτε τὸ αἴτημά μας.


Πηγη: Ο Σωτήρ