Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Δέησις ἁμαρτωλοῦ Ἰησοῦ Χριστέ, τὸ καλὸ ὄνομα, ὁ γλυκασμός μου, ἡ ἐπιθυμία μου καὶ ἡ ἐλπίδα μου, σὺ ποὺ ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ μᾶς καὶ τακτοποίησες τὰ πάντα μὲ σοφία γιὰ τὴ σωτηρία μας! Σὲ δοξάζω, Κύριε Θεέ μου, μὲ ὅλη τὴν καρδιά μου. Γονατίζω μπροστά Σου μὲ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μου καὶ ἐξομολογοῦμαι τὶς ἁμαρτίες μου. Σκῦψε καὶ σὺ καὶ ἄκουσε τὴ δέησή μου καὶ συγχώρησε τὴν ἀσέβειά μου.

Δέησις ἁμαρτωλοῦ


Ἰησοῦ Χριστέ, τὸ καλὸ ὄνομα, ὁ γλυκασμός μου, ἡ ἐπιθυμία μου καὶ ἡ ἐλπίδα μου, σὺ ποὺ ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ μᾶς καὶ τακτοποίησες τὰ πάντα μὲ σοφία γιὰ τὴ σωτηρία μας! Σὲ δοξάζω, Κύριε Θεέ μου, μὲ ὅλη τὴν καρδιά μου. Γονατίζω μπροστά Σου μὲ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μου καὶ ἐξομολογοῦμαι τὶς ἁμαρτίες μου. Σκῦψε καὶ σὺ καὶ ἄκουσε τὴ δέησή μου καὶ συγχώρησε τὴν ἀσέβειά μου.
Ἁμάρτησα, ἀνόμησα, ἐπλημμέλησα, παρώξυνα καὶ παραπίκρανα Ἐσένα τὸν ἀγαθό μου Κύριο καὶ τροφέα καὶ προστάτη. Δὲν ὑπάρχει εἶδος κακίας ποὺ δὲν ἔκανα μὲ ἔργο καὶ μὲ λόγο, ἐν γνώσει καὶ ἐν ἀγνοίᾳ καὶ μὲ ἐνθυμήσεις καὶ σκέψεις πονηρὲς πολὺ ἁμάρτησα. Καὶ ὅσες φορὲς ὑποσχέθηκα νὰ μετανοήσω ἄλλες τόσες ξανάκανα τὰ ἴδια. Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ μετρηθοῦν οἱ σταγόνες τῆς βροχῆς παρὰ οἱ ἁμαρτίες μου.Ἔφτασαν καὶ πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου ἀκόμα! Γιατὶ ἀπὸ τὰ νιάτα μου καὶ μέχρι σήμερα ἄνοιξα τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς μου στὶς ἄτοπες ἐπιθυμίες, δούλεψα στὶς ἄτακτες καὶ ἀχαλίνωτες ὁρμές, λέρωσα τὸν λευκὸ χιτῶνα τοῦ βαπτίσματος, μόλυνα τὸν ναὸ τοῦ σώματός μου, καὶ βρώμισα τὴν ψυχή μου μὲ τὰ πάθη τῆς ἀτιμίας ποὺ διέπραξα.
Σὺ τὰ ξέρεις ὅλα – τί νὰ τὰ λέω;
Ἡ καρδιά μου συντρίβεται καὶ ἡ ψυχή μου βουλιάζει μέσα στὴν ἀπορία, γιατὶ ἂν καὶ τόσα ἁμαρτήματα ἔκανα, οὔτε ἕνα μικρὸ ἔργο μετάνοιας δὲν παρουσίασα… Γιὰ αὐτὸ εἶναι ταραγμένη ἡ ψυχή μου, γεμάτη ὀδύνη καὶ κατήφεια…
Παρὰ ταῦτα δὲν μπορῶ παρὰ νὰ ἐλπίζω στὴ σωτηρία μου… ἐλπίζοντας στὴν ἀγάπη σου.
Ἐλέησέ με, Θεέ μου, μὲ τὸ μέγα ἔλεός σου, γιατὶ σὲ Σένα πιστεύω… Συγχώρησέ με τὸν ἀχρεῖο καὶ ταπεινό. Ἄκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ ταπεινοῦ δούλου σου … Σὰν ἄνθρωπος ἁμάρτησα. Ὡς Θεὸς συγχώρεσέ με… γιὰ τὴν πολλή σου ἀγαθότητα καὶ τὴν ἀνέκφραστη εὐσπλαχνία καὶ φιλανθρωπία, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς πανενδόξου, πανυμνήτου, ὑπερευλογημένης καὶ κεχαριτωμένης, ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας… Ἀμήν. ΠΗΓΗ www.agiosdimitrioskouvaras.blogsppot.com

Προσευχή για την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα Κύριε, αξίωσέ μας τούτη την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα: να μπούμε μαζί Σου στον κήπο της Γεθσημανή, να μη φοβηθούμε τον φόβο των Ιουδαίων να Σε ακολουθήσουμε ως το Σταυρό χωρίς να Σε αρνηθούμε, να είμαστε μαζί με όλους τους μαθητές, όταν θα εμφανισθείς Αναστημένος, για να Σε προσκυνήσουμε ζώντα Θεό μας. Πηγή: Χαρούμενοι Αγωνιστές

Προσευχή για την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα


Κύριε,
αξίωσέ μας τούτη την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα:
να μπούμε μαζί Σου στον κήπο της Γεθσημανή,
να μη φοβηθούμε τον φόβο των Ιουδαίων
να Σε ακολουθήσουμε ως το Σταυρό χωρίς να Σε αρνηθούμε,
να είμαστε μαζί με όλους τους μαθητές, όταν θα εμφανισθείς Αναστημένος,
για να Σε προσκυνήσουμε ζώντα Θεό μας.


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Πώς να ζήσουμε πνευματικά τις γιορτές Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Γέροντα, πώς μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές; – Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.

Πώς να ζήσουμε πνευματικά τις γιορτές


Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, πώς μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές;

– Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.


Οι κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί. Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση. Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;


Πρέπει να έρθη το Πάσχα με το αρνί, για να καταλάβω το «Χριστός ανέστη» σαν τους κοσμικούς; Ο Χριστός τι είπε; «Έτοιμοι γίνεσθε» είπε. Δεν είπε, «ετοιμασθήτε τώρα!» Από την στιγμή που λέει ο Χριστός, «έτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, να είναι έτοιμος συνέχεια. Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζη τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.



Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μια νύφη!»… Δεν κάνει! Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει. Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.

από το βιβλίο: Λόγοι Γέροντος Παΐσίου, τόμος Α’



Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών. Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος). Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τις μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του και ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην “Παναγούδα”.
 

Πηγή:  (από ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.

Από το βιβλίο: Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, του ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ), Αντέχουμε...

Ἐκ τῶν τεσσάρων πνευμάτων… (Α') Ἦταν περίπου τὸ ἔτος 580 π.Χ. Ξά­φνου ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί. Ἄνοιξαν καὶ τὰ μάτια τοῦ Προφήτη. «Ἐγένετο χεὶρ Κυρίου ἐπ᾿ αὐτόν». Τὸν ἅρπαξε τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἔβαλε στὴ μέση μιᾶς μεγάλης πεδιάδας. Τὸ βλέμμα του συναρπάστηκε, ταυτόχρονα ὅμως ἡ ψυ­χή του γέμισε μὲ τρόμο. Ἡ πεδιάδα ἦταν γεμάτη μὲ κόκκαλα. Κόκκαλα ἀνθρώπινα. Τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ τὸν περιέφερε κυκλικὰ σὲ ὅλο τὸν χῶρο τῆς πεδιάδας. Ὅσο ἔφτανε τὸ βλέμμα του, δὲν ἔβλεπε παρὰ σωροὺς ἀπὸ κόκκαλα. Καὶ ἦταν ὅλα τους κατάξερα, «ξηρὰ σφόδρα».

Ἐκ τῶν τεσσάρων πνευμάτων… (Α')


Ἦταν περίπου τὸ ἔτος 580 π.Χ. Ξά­φνου ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί. Ἄνοιξαν καὶ τὰ μάτια τοῦ Προφήτη. «Ἐγένετο χεὶρ Κυρίου ἐπ᾿ αὐτόν». Τὸν ἅρπαξε τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἔβαλε στὴ μέση μιᾶς μεγάλης πεδιάδας. Τὸ βλέμμα του συναρπάστηκε, ταυτόχρονα ὅμως ἡ ψυ­χή του γέμισε μὲ τρόμο. Ἡ πεδιάδα ἦταν γεμάτη μὲ κόκκαλα. Κόκκαλα ἀνθρώπινα. Τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ τὸν περιέφερε κυκλικὰ σὲ ὅλο τὸν χῶρο τῆς πεδιάδας. Ὅσο ἔφτανε τὸ βλέμμα του, δὲν ἔβλεπε παρὰ σωροὺς ἀπὸ κόκκαλα. Καὶ ἦταν ὅλα τους κατάξερα, «ξηρὰ σφόδρα».

–Τί λές, ἄνθρωπε, τὸν ρωτᾶ ὁ Θεός, αὐτὰ τὰ κατάξερα κόκκαλα θὰ ζων­τανέψουν; «Υἱὲ ἀνθρώπου, εἰ ζήσεται τὰ ὀστέα ταῦτα;».

–Κύριε, ἀπαντᾶ ὁ Προφήτης, Ἐσὺ τὰ γνωρίζεις αὐτὰ τὰ πράγματα: «Σὺ ἐπίστῃ ταῦτα».

–Λοιπόν, τὸν παρότρυνε ὁ Θεός, εἶσαι Προφήτης μου, προφήτεψε πάνω σ᾿ αὐτὰ τὰ κόκκαλα καὶ πές τους: Ξερὰ κόκκαλα, ἀκοῦστε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου. Αὐτὰ προστάζει ὁ Θεὸς γιὰ σᾶς: «Ἰδοὺ ἐγὼ φέρω εἰς ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς καὶ δώσω ἐφ᾿ ὑμᾶς νεῦρα καὶ ἀνάξω ἐφ᾿ ὑμᾶς σάρκας, καὶ ἐκτενῶ ἐφ᾿ ὑμᾶς δέρμα καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε· καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος»· θὰ σᾶς δώσω ζωή, θὰ σᾶς βάλω νεῦρα, θὰ ἀνεβάσω πάνω σας σάρκα, θὰ ἁπλώσω πάνω σας δέρμα καὶ θὰ σᾶς δώσω τὸ πνεῦμα μου καὶ θὰ ζήσετε καὶ θὰ καταλάβετε ὅτι Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.
Ὁ προφήτης ὑπάκουσε καὶ ἐξέφερε τὴν προφητεία κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. «Καὶ ἰδοὺ σεισμός»· φοβερὴ βουὴ καὶ σεισμὸς ἀκολούθησε. Τὰ κόκκαλα μετακινήθηκαν, πῆγε τὸ καθένα στὴ θέση του, «ἑκάτερον πρὸς τὴν ἁρμονίαν αὐτοῦ», συνδέθηκαν μεταξύ τους, ἀπέκτησαν νεῦρα, φύτρωσαν πάνω τους σάρκες καὶ σκεπάστηκαν αὐτὲς μὲ δέρμα. Ζωὴ ὅμως δὲν εἶχαν, «πνεῦμα οὐκ ἦν ἐν αὐτοῖς».

Ἀκούστηκε ξανὰ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ: «προφήτευσον ἐπὶ τὸ πνεῦμα, υἱὲ ἀνθρώπου», προφήτευσε καὶ πὲς στὸ πνεῦμα: Αὐτὰ προστάζει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν πάντων· «ἐκ τῶν τεσσάρων πνευμάτων ἐλθὲ καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς νεκροὺς τούτους, καὶ ζησάτωσαν», ἀπὸ τὶς τέσσερις γωνιὲς τῆς γῆς φύσα, ἀέρα, καὶ δῶσε ζωὴ στοὺς «νεκροὺς τούτους» γιὰ νὰ ζήσουν.

Καὶ πάλι ὁ Προφήτης ἔπραξε κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Καὶ νά! Μπῆκε μέσα στοὺς νεκροὺς ζωὴ καὶ ζωντάνεψαν. Στάθηκαν στὰ πόδια τους, πλῆθος ἀναρίθμητο.

Τὸ παράδοξο καὶ συγκλονιστικὸ αὐτὸ ὅραμα ἀπὸ τὸ 37ο κεφάλαιο τοῦ προφήτου Ἰεζεκιὴλ θεωρήθηκε ὡς εἰκόνα τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ θὰ λάβει χώραν κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔχει ἐνταχθεῖ στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ ἀκοῦμε τὴ σχετικὴ περικοπὴ στοὺς Ναοὺς μας κάθε χρόνο τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου.

Ἡ ἡμέρα καὶ ἡ ὥρα εἶναι οἱ πιὸ κατάλληλες. Ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς πεθαίνει πάνω στὸ Σταυρό. Τὸ σῶμα Του κηδεύεται καὶ θάβεται. Ἡ τεθεωμένη ψυχή Του κατεβαίνει στὸν Ἅδη «πανσθενουργὸς» καὶ καταλύει «τοῦ θανάτου τὸ κράτος». Συντρίβει τὶς πύλες τοῦ Ἅδου, ἐλευθερώνει τὶς ψυχὲς τῶν «ἀπ᾿ αἰῶνος νεκρῶν», καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα τὸ νεκρὸ σῶμα Του ἀνασταίνεται, προοίμιο τῆς γενικῆς ἀναστάσεως.

Ἡ προφητικὴ εἰκόνα συναρπάζει. Καὶ τὸ μήνυμά της θαυμαστό, ἀσύλληπτο: Δὲν θὰ μᾶς κρατήσει γιὰ πάντα τὸ χῶμα τοῦ τάφου! Κάποια μέρα, ἐκείνη τὴ μία καὶ μοναδική, θὰ σπάσουν οἱ πλάκες τῶν μνημείων, τὰ κόκκαλά μας θὰ ξαναπάρουν τὴ σάρκα τους, καὶ τὰ σώματά μας θὰ ἀναστηθοῦν νέα, ἄφθαρτα, αἰώνια. Καὶ κατὰ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας θὰ εἶναι ἔνδοξα καὶ λαμπρὰ ἢ ἄδοξα ἢ καί… σκοτεινά.

Αὐτὴ εἶναι ἡ λειτουργικὴ εἰκόνα τοῦ ὁράματος τοῦ Ἰεζεκιήλ. Εἶναι συμβολικὴ εἰκόνα τῆς γενικῆς ἀναστάσεως κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Ὅμως τὸ πραγματικὸ νόημα τοῦ θαυμαστοῦ ὁράματος τοῦ προφήτου Ἰεζεκιὴλ εἶναι ἄλλο. Τὸ ἑρμηνεύει ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς στὸν Προφήτη στὴ συνέχεια τοῦ ἱεροῦ κειμένου. Αὐτὸ δὲ τὸ πολὺ σημαν­τικὸ καὶ ἐπίκαιρο νόημα θὰ τὸ δοῦμε σὲ δύο ἑπόμενα ἄρθρα μας.

Πηγή: Ο Σωτήρ

Αγ. Μακάριος 23-4-16 ΠΗΓΗ simantrochios.gr

Αγ. Μακάριος 23-4-16






Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Ο ΧΙΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΜΑΣΤΙΧΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

Ο ΧΙΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΜΑΣΤΙΧΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

 


LOGOTYPO
Ἐν Χίῳ τῇ 20 Ἀπριλίου 2016
 Μνήμη Θεοδώρου ὁσίου τοῦ Τριχινᾶ
            Πρωτ. 910
Ἀ­ριθμ.
             Δι­εκπ. 547

Πρός
Τὸν Ἀξιότιμον
κ. Γεώργιον Τοῦμπον
Πρόεδρον τῆς Ἑνώσεως Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου
Ἐνταῦθα
Ἀξιότιμε,
Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολή ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν πατρική μας ἀγωνία ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἐξελίξεις τοῦ ζητήματος τῆς διατηρήσεως τῆς ἀναγκαστικότητας τῆς Ἑνώσεως Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου. Δηλώνουμε τὴν ἀμέριστη συμπαράστασή μας σὲ ὅλους τοὺς μαστιχοπαραγωγούς τῆς Χίου καὶ τὸν ἀγώνα τους γιὰ τὴ μαστίχα. Ἡ λειτουργία τῆς Ἕνωσης Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου διασφαλίζει τὰ δικαιώματα καὶ τὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν, τοὺς ὁποίους ὅλοι σεβάστηκαν καὶ στήριξαν διαχρονικῶς.
Λίγα μέρη στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίως, εἶναι τόσο συνδεδεμένα μὲ ἕνα προϊόν, ὅπως εἶναι ἡ Χίος μας μὲ τὴν περίφημη μαστίχα της. Στὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ πολλῶν αἰώνων, ἡ μαστίχα ἔχει γίνει «συνώνυμη» μὲ τὴ Χίο, τὴν χαρακτηρίζει καὶ τὴν κάνει διεθνῶς γνωστή. Εἶναι ἕνα ἀπόλυτα ἑλληνικὸ προϊόν, μοναδικό, τὸ ὁποῖο ἀξίζει νὰ τὸ ὑποστηρίξουμε, καὶ μέσω αὐτοῦ, νὰ ὑποστηρίξουμε τοὺς παραγωγοὺς καὶ τὴν τοπικὴ οἰκονομία τοῦ νησιοῦ μας.
Ἡ μαστίχα ἀποτελεῖ βασική πηγή βιοπορισμοῦ πολλῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ μας νησιοῦ. Ἀναδεικνύει τὸν πολιτισμό μας καὶ προβάλλει τὴν ἱστορία μας. Ἄς σεβαστοῦμε τὴν ἀπόφαση τῶν μαστιχοπαραγωγῶν νὰ καλλιεργοῦν, νὰ παράγουν, νὰ ἐπεξεργάζονται καὶ νὰ ἐμπορεύονται τὴν μαστίχα μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου, ποὺ οἱ ἴδιοι ἐπέβαλαν στὸν ἑαυτό τους, καθιστώντας ἑαυτοὺς νοικοκύρηδες στὸ βιὸς καὶ στὸν τόπο τους.
Γιὰ μία ἀκόμη φορά δεχθεῖτε τὴν στήριξή μας στὰ δίκαια αἰτήματά σας. Εὐχόμεθα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Ἰσιδώρου, νὰ φωτίσει τοὺς ἁρμοδίους, ὥστε νὰ πράξουν ὀρθά, γιὰ νὰ μὴ θιγεῖ ἡ ἀναγκαστικότητα τῆς Ἑνώσεως.
Μὲ πατρικές εὐχές
† Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ  ΜΑΡΚΟΣ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Ρηνούλα Ρηνούλα, ήλθε ο Χριστός να με πάρει με όλα τα τάγματα των Αγίων Του…

Ρηνούλα Ρηνούλα, ήλθε ο Χριστός να με πάρει με όλα τα τάγματα των Αγίων Του…



Ἡ Βασιλική Μαλλιαροῦ μετά τό Εὐχέλαιο δέχθηκε κοντά της τόν οὐράνιο κόσμο.
~ Στήν Μονή μας, τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου ἔζησε τά τελευταῖα του χρόνια ὁ μοναχός Ἐμμανουήλ Νεοσκητιώτης, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀδελφός τοῦ πρώην Μητροπολίτου Μηθύμνης Ἰακώβου Κλεόμβροτου.

Εἶχε καί δύο ἀδελφές, οἱ ὁποῖες ἔζησαν ἀσκητικό βίο μέσα στόν κόσμο, χωρίς ποτέ νά φορέσουν τό μοναχικό σχῆμα. Θά ἀναφερθοῦμε στήν Ὁσία Ψυχή, τήν Βασιλική, ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Ἐμμανουήλ γά τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς της.
«Τώρα θά σοῦ εἰπῶ, ὅ,τι θυμᾶμαι ἀπό τήν ζωή καί τό ὁσιακό τέλος τῆς Βασιλικῆς».
῾Η ἀδελφή μου Βασιλική, ὅπως εἴπαμε, ζοῦσε αὐστηρή ἀσκητική ζωή. ῾Υπηρετοῦσε μέ τήν ἀδελφή της τόν πατέρα μας, τόν ἀδελφό μας, τόν Δεσπότη ἐναλλάξ ὡς οἰκιακή βοηθός. ῞Ολη σχεδόν τήν ἑβδομάδα ἐνήστευε καί ζοῦσε μέ τό ἀντίδωρο καί τόν ἁγιασμό. Κάθε Σάββατο καί Κυριακή ἔτρωγε μαζί μέ τόν Δεσπότη. Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς της, ἐγώ εὑρισκόμουν στήν Ἀθήνα, ὅταν πληροφορήθηκα τό γεγονός. Ἐπῆγα ἀμέσως στήν Μυτιλήνη καί ἐπί 4 ἡμέρες δέν ἔφυγα καθόλου ἀπό κοντά της.
Στίς 30 Ἰανουαρίου 1965, εἶχε πολύ ἐπιδεινωθῆ ἡ κατάστασίς της. Τότε εἶχαν συμπληρωθῆ 40 ἡμέρες ἀπό τότε πού ἡ Παναγία τήν εἶχε πληροφορήσει, ὅτι θά ἀναχωρήσῃ γιά τίς αἰώνιες Μονές. ῞Οταν ἡ ἴδια ἄκουσε τούς ἰατρούς νά προτείνουν ἐπίμονα τήν μεταφοράν της στό Νοσοκομεῖο, ἐκείνη ἀντέδρασε λέγοντας:
 ῎Οχι ὄχι στό Νοσοκομεῖο. ῾Η Παναγία θά μέ πάρῃ σέ λίγο. ῏Ηλθε ἡ ὥρα μου. Νά μοῦ κάνετε μόνο τό Εὐχέλαιο καί ὅτι εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ θά γίνη. Ἔγινε τό Εὐχέλαιο ἀπό τόν Δεσπότη τόν ἀδελφό μας καί ἡ Βασιλική καθόταν εἰρηνική στό κρεββάτι της. Ἀπέναντί της εἶχε τό εἰκονοστάσι πρός τό ὁποῖο συνεχῶς ἐνατένιζε. Ξαφνικά μέ συγκρατημένη ἀναπνοή, μέ ἐκστατικά τά μάτια της καί τό φαιδρό πρόσωπό της, ἔβλεπε τούς πολίτες τῆς Οὐρανίου Ἐκκλησίας νά κατέρχωνται κατά τάγματα καί ὁμίλους ἐνώπιόν της. Πρῶτοι οἱ Προφῆται, μετά οἱ Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, ῾Ιεράρχαι, ῞Οσιοι, ῎Αγγελοι μετά ἡ Θεοτόκος καί τέλος ὁ Χριστός, κατέβαινε μέ πολλή δόξα καί ἀνέκφραστη ὡραιότητα. Στό ἀντίκρυσμά Του, ἕνα δυνατό ἐπιφώνημα θαυμασμοῦ καί ἐκπλήξεως ἄφησε νά ξεφύγῃ ἀπό τά χείλη της: «Ρηνούλα Ρηνούλα (ἡ ἀνιψιά της) ἦλθε ὁ Χριστός νά μέ πάρῃ μέ ὅλα τά τάγματα τῶν ῾Αγίων Του….».  Μέ τά λόγια αὐτά ὁ Χριστός, ἐπῆρε τήν ἁγία ψυχή της καί ἀνέβηκε στούς Οὐρανούς, ἐνῶ τό κεφάλι της ἔγειρε στά χέρια μου.
Ποτέ, ἀδελφέ μου, ἔλεγε ὁ Γέρο Ἐμμανουήλ, δέν ἐπερίμενα νά καταδεχόταν ὁ Χριστός νά κατέβῃ σ᾿ ἕνα τόσο μικρό καί ταπεινό  κελλάκι νά παραλάβῃ τήν ψυχήν τῆς ἀοιδίμου ἀδελφῆς μου.
Ἐφώναξα ἀμέσως νά ἔλθουν μερικές εὐσεβεῖς γυναῖκες νά τήν ἐνδύσουν. Καθώς τίς ἄλλαζαν τά ροῦχα, εἶδαν ὅτι κατάσαρκα φοροῦσε ἡ εὐλογημένη, ἕνα κοντό σαμαροσκούτι, ἀπ᾿ αὐτό δηλαδή πού βάζουν στά σαμάρια τῶν ζώων. Ἀπ᾿ ἔξω ἀπ᾿ αὐτό φοροῦσε ἁλυσίδες σταυρωτά, πού τίς εἶχαν καταφάγει τίς σάρκες της.Ἐμεῖς κυττάζαμε ἔκθαμβοι, διότι δέν ἐγνωρίζαμε τί κρυφούς ἀγῶνας ἔκανε.Τίς νύκτες, κοιμόταν λίγο στό πάτωμα καί ἀντί γιά προσκέφαλο εἶχε ἕνα ξύλο, ἐνῶ τά τριήμερα καί πενθήμερα τῶν νηστειῶν της δέν τά παρέλειπε ποτέ.
῾Ο Θεός, θέλοντας νά δείξῃ τήν εὐαρέσκειά του γιά τήν ἁγιότητά της, ἐπέτρεψε καί ἔγιναν θαύματα στό κρεβάτι της καί μετά καί εἰς τόν τάφο της. ῾Ο ἀδελφός μου ὅμως ὁ Δεσπότης, μᾶς ἀπηγόρευσε νά δημοσιεύσωμε κάτι ἀπ᾿ αὐτά γιά νά μή παραξηγηθοῦμε, ὅτι τό κάνουμε γιά ἐκμετάλλευσι καί ἀπόκτησι αἰσχροῦ κέρδους, λόγῳ τοῦ ὅτι εἴμαστε ἀδέλφια.
Μά ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ δέν ἔπαυσε νά ἀντιδοξάζῃ τούς ῾Αγίους του. Ἐπάνω στό φέρετρό της, ἦλθε καί στάθηκε μία φωτεινή στήλη ἀΰλου πυρός, ἡ ὁποία πρός τό μέρος τοῦ στήθους της ἐκάμπτετο πρός τά ἄνω γιά νά μή σκεπάζῃ τό πρόσωπό της. Αὐτή ἡ στήλη ἐστέκετο μισό μέτρο ἐπάνω ἀπό τό σκήνωμά της, καί ἐστάθη ἐκεῖ μέχρι τήν ὥρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ. Αὐτή ἡ στήλη φωτός φωταγωγοῦσε μέρα καί νύκτα ὅλο τό χῶρο.
Αὐτή ἡ Ψυχή, ἡ ἀδελφή μου Βασιλική, ἁγίασε μέ τήν ὑπακοή της στόν Θεό στόν Πνευματικό της καί στόν Δεσπότη τόν ἀδελφό μας ταπεινώθηκε καί ἔφθασε στά μέτρα τῆς ἀπαθείας. Κοιμήθηκε σέ ἡλικία 55 ἐτῶν.


Πηγή: (Από το βιβλίο: «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ» – Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου (ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2010)), †ο Σταυρουδάκι